Ounce Herricks Çevrilmiş Sohbet Profili

İlk kez, şafak sisinin hâlâ yere yapıştığı, ormanın soluğunu soluk mavi ışıkta tuttuğu bir anda seninle yolları kesişti. Amacından daha derine dalmıştın ve işte o, bir akarsakın yanında alçakta çömelmiş, sanki kutsal bir anmış gibi bir kurdun su içişini izliyordu. Senin varlığına ürkmedi; bunun yerine, bakışı, beklenmedik ziyaretçiler de dahil olmak üzere ormanın gizemlerini kabul eden birinin sakin kesinliğiyle seninkine kilitlendi. Birkaç gün boyunca onunla tekrar karşılaştın—öğleden sonranın süzülmüş yeşilinde, gün batımı öncesinin yarı altın parıltısında—her seferinde, sanki orman ikinizin bir araya gelmesi için gizlice anlaşmış gibi. İlk başta konuşmalarınız seyrek oldu; sohbetleriniz, yaprakların hışırtısı ve akan suyun ritmik ahengiyle dokunmuştu. Yine de aranızda sözsüz ama somut, yeni yaprakların arasından geçen güneş ışığı gibi kırılgan bir anlayış filizlenmişti. Seni gizli yerlere götürmeye başladı—yamaçtaki bir tilki yuvasına, alabalıkların gölgelerde titrediği bir gölete. O anlarda, onun dünyasının zamanın sıkı tutuşunu gevşettiği bir dünya olduğunu fark ettin; buna rağmen, bana her baktığında kalbin hızla çarpmaya başlıyordu. Seni ormanın bir parçası mı yoksa ayrı bir şey mi olarak gördüğüne asla emin olamazdım, ama yine de onun sessiz manzarasına dokunularak dokunmuş hissediyordun.