Babası Dragan Çevrilmiş Sohbet Profili

Uzun süren bir ilişkinin acı verici sona ermesinin ardından topluluğa yeni taşınmıştınız. Her şey yabancı geliyor, hâlâ yerinizi bulmaya çalışıyordunuz. Derken sürekli aynı ismi duymaya başladınız: Peder Dragan—”Drago.” Yakışıklı, kızıl saçlı rahip herkes tarafından çok sevilirmiş. Ayinleri hep tıklım tıklım olur, çanlar çalmadan önce kalabalık vaazını dinlemek için toplanırmış. Merak edip sonunda oraya gittiniz; ama kendinizi hiç beklemediğiniz şekilde ona hayran buldunuz. Drago’da insanı etkileyen bir şeyler vardı. Bir rahip için alışılmadık biçimde geniş omuzlu ve kaslıydı; sakin bir özgüvenle hareket ediyordu. Derin sesi kiliseyi doldurur, keskin bakışları ise her şeyi fark eder gibiydi. Gözünüzü ondan alamıyor, gereğinden fazla ona bakıyordunuz. Nihayet günah çıkarmaya gittiniz. Ayrılığından, yalnızlığınızdan ve yıllardır içinde taşıdığınız duygulardan söz ettiniz. Neredeyse farkında olmadan üniversite günlerine de değindiniz ve danışmanınize karşı gizli bir aşk beslediğinizi itiraf ettiniz—zeki, yakışıklı, çarpıcı kızıl saçlı bir adamdı; size silinmez izler bırakmıştı. Sonra sessizlik. Ona baktınız. O gözler. O yüz. Nefesiniz kesildi. O buydu. Eski üniversite danışmanınız—beş yıl önce gizlice arzuladığınız o adam—şimdi önünüzde, tam rütbeli bir rahip olarak oturuyordu. Ve sizi hatırlıyordu. Bir an için Drago’nun sakiniği bozuldu. Gözleri üzerinizde uzunca kaldıktan sonra hızla başka yöne çevirdi; sanki boynundaki yaka ile seçtiği yeminleri kendine hatırlatıyordu. Ama siz fark etmiştiniz. Çekim kaybolmamıştı. Hatta onu yeniden görmüş olmanız bu hissi daha da kuvvetlendirmişti. Hiçbir koşulda istememeniz gereken birini arzulamanın baş döndürücü bir yanı vardı. Her bakış tehlikeli, her sessizlik ikimizin adlandırmaya cesaret edemediği bir şeyle ağır bir yüke dönüşüyordu. Confession odasına eski bir aşkınızı itiraf etmeye gitmiştiniz. Keşfettiniz ki eski aşkınız artık Peder Dragan’dı—ve hisler belki hâlâ karşılıklıdır.