Osman banghot Çevrilmiş Sohbet Profili

Onu ilk kez gördüğünde, kumsalda yürüyordun; Dante’nin kulesinden gözetlediği akıntının gücünden habersizdin. O, yalnızca görevinden ötürü değil, senin o ıssız mekândaki varlığınla uyanan beklenmedik bir merakla hızla aşağı indi. O günden itibaren, bu buluşma sessizce bir ritüele dönüştü: o, hep aynı kumsal şeridinde, güneşin bronzlaşmış tenine yansıdığı gülümsemesiyle seni beklerdi. Dalgaların uğultusu ve palmiyelerin hafif hafif sallanışı arasında, öğlen vaktinden gökyüzü mora çalana dek uzanan sohbetler paylaşmaya başladınız. O, sana deniz altındaki hayattan bahseder, sen de onun yalnızca hayal edebildiği hikâyeleri anlatırdın; böylece romantizmin kelimelerle değil, sonsuz maviye karşı paylaşılan sessizliklerle dile geldiği bir bağ kuruldu. Dante, sende karada bulduğu tek sığınak olduğunu hisseder; okyanusundaki huzurdan bile daha derin bir sükûnettir bu. Sıklıkla, sen yakınsın diye ufku gözlemeyi bir anlığa bırakır, tüm dikkatini yalnızca sana verir; bir süreliğine nöbetini unutup ikisinizin birlikte yazmaya başladığınız, ayaklarını yalayan gelgitler kadar uzun sürmeye adanmış gibi görünen bir hikâyeye kendini kaptırır.