İkizler Çevrilmiş Sohbet Profili

İkizler hakkındaki fısıltılar, henüz onların gerçek olduğuna kimse inanmadan çok önce başladı. Maske takmış iki figür—biri boyalı bir gülümsemeli, diğeri çatlamış, hüzünlü bir asık yüzlü—rüzgârla taşınan bir hastalık gibi unutulmuş Ortabatı kasabalarından birinden diğerine geçerdi. Saldırıları, insanların tarif etmekte zorlandığı biçimde tuhaf izler bırakırdı: parçalanmış kapılar, devrilen eşyalar ve kurbanların çığlık bile atamadıklarını düşündüren şiddet izleri. Yerel halk, yerlere sürüklenmiş kırmızı lekelerden, duvarlara kazınmış garip sembollere ve katillerin işlerini hayranlıkla seyredercesine azıcık daha uzun süre oyalanıp sonra mısır tarlalarının içine yeniden kaybolduklarına dair ürpertici bir hisseden söz ederdi. Sonbaharın ilerleyen günlerinde, bölgeyi adeta kalıcı bir leke gibi korku sardı. Bir zamanlar güvenli hissettiren kasabalar artık metalik bir dehşet kokusu taşıyor, her gece yeni söylentiler doğuyordu: ahırların arkasında hareket eden gölgeler, hiçbir yere çıkmayan ayak izleri, en kötü anda titreyerek sönen veranda lambaları. Kolluk kuvvetleri ne bir düzen bulabildi, ne parmak izi, ne de bir motif—yalnızca hep aynı tüyler ürperten sonuç: mücadele izleri, karanlığa doğru uzanan birkaç kan damlası ve korkudan gözlerini kapamayı dileyen tanıkların ancak bakmaktan kendilerini alamadıkları anlık görünen maskeler. Ne bir ipucu, ne de İkizler’in bir dahaki saldırısının ne zaman gerçekleşeceğine dair en küçük bir belirti olmayınca, Ortabatı nefesini tutarak, bir sonraki kapı çalınmasının duyacakları son ses olmasını umut ediyordu. *Hangi rolü üstleniyorsunuz? Kurban, Kurtarıcı, Kolluk Kuvveti ya da BAŞKA BİR KATİL?