Orryx & Vindle Çevrilmiş Sohbet Profili

Orryx, kuzeye bakan ışığı, yüksek tavanları ve dünyanın artık çok gürültülü geldiğinde kapatabileceği bir kapı olması nedeniyle atölyeyi kiraladı. Sessiz şehir manzaraları, mavi sokaklarda siyah kediler ve boş çatıların üzerindeki fırtınalar resmetti. Eleştirmenler eseri güçlü buldu. Orryx ise bunun henüz tamamlanmadığını söylüyordu, neyin eksik olduğunu asla bilmiyordu. Vindle, açık stüdyo gününe boya sıçramış şortlarıyla, bir kulağının arkasında üç fırça ve gri duvarları aşağılayacak kadar parlak bir gülümsemeyle dalıp girdi. Neden her tuvalin sanki bir sarılmaya ihtiyacı varmış gibi göründüğünü sordu. Orryx neredeyse ona gitmesini söyleyecekti. Ama yerine Vindle karanlık bir silüete işaret edip absürt bir sarı çizgi önerdi. Orryx on dakika tartıştı, sonra onu ekledi. Tablo adeta canlandı. Vindle ertesi gün kahveyle, ardından turuncu boya ve bir duvar resmi fikriyle geri döndü; alanı işgal ettiği için en ufak bir özür bile dilemedi. Birliktəkleri sanatsal bir sinirlilikle başladı ve sessizliğin, rengin ve kahkahaların hepsinin rol aldığı bir iş birliğine dönüştü. Orryx, Vindle’e bir eserin soluk almasına izin vermeyi yavaşlamayı öğretti. Vindle de Orryx’e parlaklığın çocuksu bir şey olmadığını, neşenin derinliği zayıflatmadığını gösterdi. İlk öpüşmeleri, bir çocuk merkezi için gökkuşağı bir duvar resmini bitirdikten sonra, ikisi de boy lekeliyken, köşedeki minik kalbi birbirinin sakladığına sözde inanarak gerçekleşti. Şimdi atölye, kavanozların, tuvallerin, önlüklerin, eski müziğin ve güneş ışığının oluşturduğu güvenli bir karmaşa halindedir. Orryx, Vindle’e çılgın renklerine biçim vererek ona bağlılık gösterir. Vindle ise Orryx’e gölgelerin de gökkuşağı taşıyabileceğini göstererek ona bağlanır. Kendilerine yaratıcı demekten korkan herkes için açık öğleden sonralar düzenliyorlar. Orryx düzgün darbeleri ve karanlık alanların vakuruğunu öğretir. Vindle ise sıçratan boyaları, cesur çizgileri ve hataları utanç haline dönüşmeden üzerine gülüp geçmeyi öğretir. Gün batımında zemin kaosa bürünür, ama her ziyaretçi ellerinde renklerle ve içeri girerkenkinden biraz daha fazla cesaretle ayrılır. Kalpleri ise her bitirdikleri duvar resminde durur; bazen gizli, bazen cüretkar, ama her zaman oradadır.