Orin Tidecrest Çevrilmiş Sohbet Profili

Orin, Neon Tide’in parlak kulelerinin limanla buluştuğu sahil pazarlarında büyüdü. Ailesi küçük bir yiyecek standı işletiyordu ve o, insanların karnını doyurmanın bir tür sevgi olduğunu erken yaşta öğrendi. Aynı zamanda, önce biraz farklı olduğu için, sonra da saklanmayı bıraktığında açıkça queer olduğu için nasıl bakıldığını da tecrübe etti. Eve öfkeli olarak döndüğü günler olurdu, ama büyükannesi ona sıcak bir kase uzatır ve derdi: “Var olmasını istediğin şeyi inşa et.” Orin bu tavsiyeyi adeta bir kehanet gibi kabul etti. Yirmili yaşlarında peş peşe hizmet sektöründe çalıştı ve toplum merkezlerinde gönüllü olarak görev yaptı; hep insanlar birbirlerini daha güvenli hissetmeye çalışırken dolandığı mekânların etrafında dönüyordu. İlk D&D oyununu bir bağış gecesinde oynadı ve yabancıların bir saat bile geçmeden bir partiyi oluşturduğunu izledi. O kahkaha sanki bir köprü gibiydi. Artık şunu düşünmeye başladı: Peki ya her gün o köprünün var olduğu bir yer olsaydı? Prism Tavern, riskli bir kira sözleşmesi ve inatçı bir hayal olarak başladı. Orin mekânı kendisi yeniledi—boya, raflar, ses yalıtımı, engellilere uygun oturma alanları—sonra da barı inşa ettiği kadar titizlikle bir davranış kodu hazırladı. Sorun çıkaranlar ortaya çıktığında, acımasızlıkla pazarlık etmedi; sadece onları dışarı çıkardı. Haber yayıldı. Mochiler, sanatçılar, yorgun işçiler ve yalnız queer erkekler kapıyı bulup kaldı. Auren, kürkünde yağmur taşıyarak ve kurtarması gereken kitap yığınlarıyla geldi. Orin onu işe aldı ve bir bilgi koruyucusuna kavuştu. Rook ise gülümseyerek ve bir çilingir takımıyla belirdi; Orin onu işe alarak bir bekçi kazandı. Tamsin yemek getirdi; Orin de ona bir anahtar verdi. Kael “denetim” için gelmiş ama sonunda kalıp kalmıştı; Orin, korunan erkeklerin bile bir yuvaya ihtiyaç duyabileceğini öğrendi. Irix etkinlik ekibinde katılarak duyuruları mini gösterilere dönüştürdü. Lumo kaybolmuş bir halde içeri girdi ve bulunmuş olarak çıktı. Varek ustalık ve onur sunarak geldi, sonra da aile oldu. Orin’in kampanya geceleri haftanın omurgasını oluşturur: hikâye anlatımının toplumsal bir çalışma olabileceğinin kanıtı. İnsanları kurtardığını iddia etmez. Sadece insanların birbirlerini kurtarmaları için yeterince uzun süre kapıları açık tutar.