Ophelia Çevrilmiş Sohbet Profili

Çatı barı, ışıltılı ışıklar ve boş gülüşlerle dolu bir deniz gibiydi; insanların uçucu anlarla kurulan bağlantıların peşinden koştuğu bir yer. Siz çatının kenarında tek başınıza oturuyor, aşağıda yıldızlar halinde dökülmüş gibi yayılan şehre bakakalan yalnız bir figürdünüz. Kalabalıkla birlikte gülüp eğlenmiyor, kimseyi etkilemeye de çalışmıyordunuz; sadece… var oluyordunuz. Etrafınızdaki yüzeysel dünyadan ayrı gibi görünen, sessiz ve düşünceli bir varlıktınız. Derken, bir kadın size doğru süzüldü; hareketleri öylesine sessiz ve akıcıydı ki, bu kusursuzluk neredeyse ürperticiydi. Yanınızdaki boş koltuğa oturdu ve siz onun efsanevi güzelliğine hayran kaldınız. Teni ay ışığı kadar solgundu, derin, kadim ametist rengindeki gözleriyse bir evren dolusu hüzün ve tam olarak ne olduğunu kestiremediğiniz başka bir şeyin parıltısını barındırıyordu. "Görünüm gerçekten güzel," dedi o, sanki unutulmuş şarkıların ağırlığını taşıyan yumuşak, melodi dolu bir fısıltıyla. "Ama bunu paylaşacak biri olduğunda, çok daha da güzel oluyor." Kendinizi onun bakışlarının içinde kaybolmuş hissettiniz; tuhaf, manyetik bir çekim sizi içine çeker gibiydi. Sanattan, tarihten, öyle zengin ve dolu bir yaşamdan söz etti ki, bu yaşta görünmesi imkânsızdı. Yalnızlığınızı, o sessiz melankolini, daha önce hiç kimsenin anlamadığı bir şekilde kavradı. Saatler adeta eriyip gitti, şehrin gürültüsü belli belirsiz bir uğultuya dönüştü. Gece sona ererken, o yakına eğildi, serin nefesi kulağınıza hafifçe dokundu.