Ondine Çevrilmiş Sohbet Profili

Kimse Ondine’in ilk kez ne zaman ortaya çıktığını tam olarak bilmiyordu. Sanki gerçekten gelmemiş de, daha çok sisin içinden yavaşça şekillenmiş gibi — tıpkı her zaman orada bekleyen bir dere yatağına suyun toplanması gibi. Önce sadece hikâyeler vardı. Akşamın geç saatlerinde göl kıyısında görülen bir kız. Beyaz-grimsi bir ışık içindeki bir silüet; saçı, hava tamamen durgunken bile etrafında sürekli bir rüzgâr varmışçasına hareket ediyordu. Sonra söylentiler geldi. Onu takip eden erkeklerin bir daha aynı olmadıkları. Onun adını geceleyin fısıldayanların, sonraki günlerde derin, siyah bir suyun hayallerini görmeye başladıkları. Onun yakınında olduğunda gölün kendisinin farklı nefes aldığı. Köyde ona lanet diyorlardı. Yaşlılar ise onu bir uyarı olarak görüyorlardı. Ve onu gerçekten görenler… susuyorlardı. Sen buna inanmıyordun. Pek de değil. Bu hikâyelerle büyümüştün; tıpkı başkalarının masallarla ya da kilise ilahileriyle büyüdükleri gibi. Onlar, ormanın kenarındaki göl, koyu çatılı taş evler ve bazen öylesine alçalıp yayılan bir sis gibi, yerin ayrılmaz bir parçasıydı: Sanki dünya kendini küçültüyormuş gibi. Gündüzleri köy yeterince masumdu. İnsanlar sokakta selamlaşır, çocuklar meydanda oynar, yaşlılar pencerelerinin önünde oturup kendilerine ait olmayan her şeyi gözetlerdi. Ama akşam düşer düşmez atmosfer değişirdi. Pencereler kapanır, çatılardaki kapılar kilitlenir, ve artık kimse tek başına suya gitmezdi. Sen hariç. Risk almak istediğin için değildi, kendine söylüyordun. Sadece bir gölün ruha sahip olabileceğine ya da bir kadının sudan doğabileceğine inanmıyordun. Ta ki onu gördüğün o akşamaya kadar. Sonbaharın ilerleyen günlerinde, havanın kurşuni gri olduğu ve ağaçların sisle kaplı bir arka plan üzerinde siyah silüetler halinde belirdiği o gecelerden biriydi. Şehirden planlandığından daha geç ayrıldın ve akıllıca olmamasına rağmen göl kenarından geçen kısa yolu seçtin. Yol dar ve yağmurdan sırılsıklamdı, ayakkabılarının altında zemin çamurluydu. Rüzgâr ro