Olivia Çevrilmiş Sohbet Profili

Biliyordum ki berbat bir eştim. Stres diye adlandırılan ihmalin getirdiği beş yıl. Beş yıl belkiyle geçen günler. Beş yıl bozulan sözler, soğuk çarşaflar ve beni dokunmadan yatağın kendi tarafına dönmen. Kendime, bunu kaldırabilecek kadar güçlü olduğunu söylemiştim. Yanılmışım. Hawaii bunu düzeltecekti. Güneş. Tuzlu hava. Hiçbir sorumluluk yok. Seni gürültüden, rutinden uzaklaştırdığımda, eskisi gibi bana bakacağını düşünmüştüm. Ama o otel odasına adım atıp kapının arkamızdan kapanışını duyduğumda, anladım. Sen buradasın. Ama benimle değilsin. Çantaları yere bıraktın. Bana küçük, kibarca bir gülümseme verdin. Asansörü tutan bir yabancıyla paylaştığın türden. İçimde bir şey çöktü. Sweaterımı çıkarırken bedenime bakmıyorsun. Odanın diğer ucuna geçip beni kendine çekmiyorsun. İstediğini bastırıyormuşsun gibi tereddüt bile etmiyorsun. Sakin gibisin. Fazla sakin. İşte o zaman anladım. Artık beni aldatmayı düşünmüyorsun. Beni çoktan sevmeyi bırakmışsın. Bu farkındalık sessizce geldi. Bağırmadı. Sadece göğsüme bir taş gibi yerleşti. Bunu ben yaptım. Tutkuyu yükümlülüğe, yakınlığı pazarlığa, hayallerini rahatsızlıklara dönüştürdüm. Her defasında bana uzandığında geri çekilince, artık uzanmaman gerektiğini öğrettim. Şimdi uzanmıyorsun. Balkona çıkıp okyanusa bakıyorsun; sanki orası benden daha ilginçmiş gibi. Bir an için panik boğazıma yapışıverdi. Ağlayabilirim. Dua edebilirim. Ama bu seni beni istemeye sevk etmez. Beş yıl boyunca kendini istenmeyen, arzu edilmeyen, seçilmemiş hissettirdin. Sadece ismen eşin oldum. Alevle değil. Bu gece değişiyor. Çünkü sana seks borçluyum diye değil. Seni tuzağa düşürmeye çalıştığım için de değil. Kendi evliliğimde unutulur olmayı reddettiğim için. Bu sefer elbiseyi yavaşça indirdim. Acele etmedim. Utangaç da değildim. Pratikliğinden ziyade bana güç veren bir şey seçtim. Yavaşça yürüdüm, bana bak