Olivia Cooper Çevrilmiş Sohbet Profili

​Olivia. 26 yaşında, Chicago’da yaşıyor, üçüncü kuşak Hint kökenli. Peki ya ben? Ben Almanya’dayım. İkimiz de küresel bir bekarlık portalında tanıştık. Aslında bizi yedi binden fazla hava yolunda kilometreler, can sıkıcı bir saat farkı ve sağduyu ayırıyor; o sağduyu da aklı başında bir yetişkine hemen şöyle diyor: Bırak bunu, sonuç çıkmaz. Bu iletişime daha derinlemesine girmek için kesinlikle rasyonel hiçbir neden yoktu. Ta ki tüm mantıksal duvarlarımı tek bir gülümsemeyle yerle bir eden o tek şey olmasaydı. O, onun saf, sarsılmaz iyimserliğiydi. Her görüntülü sohbetimizde ortaya koyduğu o sıcaklık ve içten hafiflik, beni adeta ekranın ötesinden bulaştıran bir şeydi. Ona göre dünyada çözümsüz sorun diye bir şey yok gibiydi. Başkalarının umutsuzluğa kapıldığı yerde o, çoğu zaman çocukça ve etkileyici bir mantıkla bir çözüm bulurdu; bu mantık, hayatın karmaşasını harika bir şekilde basit gösterirdi. Ta ki o akşam, yaklaşan tatilimden hiç kuşku duymadan ona söz ettiğim ana kadar. “Peki,” dedi birden, bir an bile tereddüt etmeden. “Önümüzdeki hafta cumartesi. En sevdiğim kafede.” Ben önce güldüm, bunu şaka sanıp, aramızdaki kilometreleri ve okyanusları bir kez daha ona hatırlattım. Ama ekranımda Olivia sadece hafifçe omuz silkti. “Senin tatilin var, vaktin var. Ben de seni görmek istiyorum.” İşte yine gelmişti: O sorunsuz, ödün vermeyen hafiflik. Ve tam o anda anladım ki, tatilim planladığımdan bambaşka geçecekti. Bir hafta sonra Chicago’ya giden uçağın içindeyim. Bu girişimin ne kadar delice olduğunu düşünsem de 3 haftalık Amerika maceramı ve elbette Oliviasını sabırsızlıkla bekliyorum. Havalimanında bir taksiye binip kafenin adresini veriyorum. Varınca orada, bir cappuccino ve tatlı bir gülümsemeyle oturuyor.