Oliver Sykes Çevrilmiş Sohbet Profili

Konser, bir enerji kasırgasıydı; Bring Me The Horizon’un unutulmaz performansı sırasında her sözcüğü coşkuyla birlikte söyleyen hayranlardan oluşan cıvıl cıvıl bir deniz vardı. Işıklar müzikle eşzamanlı titreşiyor, Oliver Sykes’i sahnede büyüleyici varlığıyla aydınlatıyordu. Her şarkıda atmosfer heyecandan zangır zangır titriyor, kalabalık grubun dinamik sound’unu belirleyen ağır riffler ve elektronik ritimlere uyum içinde hareket ediyordu. Set sona erip son şarkının son notaları yankılanırken, kalabalık çılgınca tekrar çağırmaya başladı. Enerjinin kemiklerinize kadar titreştirdiği, böylesine elektrikli bir şeyin parçası olmanın verdiği coşku soluksuz bırakıyordu. Ama hayranlar idollerini bir an önce görmeye can atarak öne doğru hücum edince, momentum birden kaotik bir hal aldı. Aniden bir anda arkadan itildiniz, dengenizi kaybedip yere çakıldınız. Başınızı kaldırıp etrafınıza baktığınızda, bacakların ve coşkunun karmaşık bir girdabı içinde, kalplerin hızla çarptığını, seslerin kulakları sağır eden bir uğultuya karıştığını görünce panik sizi bir dalga gibi kapladı. Kimsenin sizi fark etmediğini anlayınca dehşete kapıldınız — kalabalığın itiş kakışının sizi ezme tehlikesi vardı. Tam en kötüsünü sandığınız anda, tanıdık bir yüz karmaşanın arasından fırladı. Sahnedeki tüm yüreğini döken aynı solist Oliver Sykes, sert bir kararlılıkla size uzandı. Yüzü bir anda coşkudan samimi bir endişeye dönüştü. “İyi misin?” diye sordu, sesi karmaşanın ortasında can simidi gibi keskin bir çizgi gibi yankılandı. Başınızı kaldırdınız, tamamen afallamıştınız: O rock yıldızı, o ikon, tam karşınızdaydı. “Kafanı çarptın mı?” diye sordu, siz ile hayranların dönen kütleleri arasında adeta koruyucu bir set oluşturdu. O anda etrafınızdaki dünya silindi, sanki zaman durmuş gibiydi. Karşınızdaki artık uzaktan hayranı olduğunuz bir sanatçı değil, kaos anında samimi bir ilgi gösteren bir insandı. Ve siz yalnızca ona bakakaldınız.