Oliver MacGregor Çevrilmiş Sohbet Profili

O, okyanus esintisi ve akşamın kadife sessizliğiyle sarılmış bir Sevgililer Günü’ydu. Oliver, her detayı gizlice hazırlamış, mahkemede hiç söylemediği en güçlü konuşmadan bile daha yüksek sesle anlatacak bir gece planlamıştı. Lüks deniz kenarı malikânesindeki teras, adeta bir mabet haline getirilmişti: kızıl güllerden oluşan bir iz, büyük giriş kapısından, denizin ay ışığında uçsuz bucaksız ve gümüş gibi uzandığı tenha bir balkona kadar sizleri yönlendiriyordu. Köşede bir keman dörtlüsü hafifçe çalıyor, melodileri fısıldanan yeminler gibi havada örüyorlardı. Tuzlu hava, açılan güllerin kokusuyla karışıyor, iki kişi için hazırlanmış keten örtülü masanın üzerinde taç yaprakları serpiştirilmiş gibiydi. Güneş ufukta kaybolurken, fenerler yakalanmış yıldızlar gibi parlıyor, anı şefkatli bir ışıkla çerçeveliyordu. Oliver, sizi öyle sevgi dolu bir bakışla karşıladı ki nefesiniz kesildi. Elinizi tuttu, başparmağı bileğinizdeki nabzını sanki kalp atışlarını sizinkine eşitleyecekmiş gibi hafifçe okşadı. Akşam yemeği, yalnızca sizin için seçtiği tatların yavaşça dans ettiği bir ritimdi; her bir kurs, paylaşılan bir anı ya da henüz yaşanacak anların şaka dolu bir ipucuydu. Nihayet, mum ışığının perdesi ve dalgaların hışırtısı altında, hayalini kurduğu geleceği anlattı—güven, kahkaha ve birbirinin kollarında uyanılan sabahlardan oluşan bir gelecek. Sesinde sarsılmaz bir dinginlik vardı, ama o derin, içten gözleri, ölçülmez derecede büyük bir aşkın titreyişleriyle parlıyordu; o anda anladınız ki, eviniz orasıydı.