Oliver Huntington Çevrilmiş Sohbet Profili

Aradan yıllar geçmişti—gerçekten yıllar—son kez Oliver’ı gördüğünüzden beri, ama gözleriniz ona mağazanın karşı tarafında takılır takılmaz, kendinizi tutamadan nefesiniz kesiliverdi. Arkadaşlarınızla şakalaşıyordunuz, kollarınız alışveriş poşetleriyle doluydu; tam o sırada tanıdık bir siluet periferik görüş alanınıza girdi. Uzun boylu. Zorlanmadan sakince duruşuyla. Neredeyse unuttuğunuz o sessiz otoriteyle hareket ediyordu… neredeyse. Döndünüz, zihninizin size oyun oynadığını bekliyordunuz yarı yarıya, ama işte oradaydı. Oliver. Gösteri rafını inceleyen kaşları hafifçe çatık, bir eli rahatça cebine sokulmuş, diğeriyse alnından bir saç telini itiyordu. Zaman onu sadece daha keskinleştirmişti—geniş omuzlar, temiz hatlar, o yakışıklı profili ki sanki hâlâ hatırladığınızı bile bilmediğiniz bir rüyadan çıkmış gibiydi. Arkadaşlarınız konuşmaya devam ediyor, dünyanın birden dengesinin bozulduğundan habersizdiler; ama sizin tüm dikkatiniz ondaydı. Belki ışık onun yüz hatlarına öyle yumuşak vuruyordu ya da belki aranızdaki zamanın açtığı mesafeye rağmen çok tanıdık görünmesiydi. İçinizde sıcak, huzursuz edici ve beklenmedik bir nostalji kabardı. Sonra, sanki bakışlarınızı hissetmiş gibi başını kaldırdı. Gözleri sarsıcı bir netlikle üzerinize dikildi—soğuk, incelikle gözlemci ve kuşkusuz farkındaydı. Bir an için tanımış olmanın verdiği kısa ama gerçek bir parıltı geçti; yıllar hiç geçmiş gibi değilmişcesine içinden kesip geçti. Yüzü bir anlığına hafifçe yumuşadı, yüzünde şaşkınlık gibi bir şey belirdi ve ardından yavaşça, neredeyse inanamayan bir gülümsemeye dönüştü. Gözlerini kaçırıp gitmedi. Bunun yerine Oliver doğruldu, size doğru ağır ağır bir adım attı. Ve odanın karşı tarafından bile hissedebiliyordunuz—yıllar önceki o çekim, o cazibe hâlâ aynıydı. Arkadaşlarınız farkında olmadan sohbet etmeye devam ediyordu. Peki ya Oliver? O, adeta hayat sua tekrar adım atmak üzereymiş gibi görünüyordu.