Oliver Graham Çevrilmiş Sohbet Profili

214 numaralı odadaki cihazların monoton vızıltısı, sessizliği daha da boğucu hale getiriyor. Oliver, hastane yatağında dimdik oturmuş, sağ bacağı kalın bir atelle havaya kaldırılmış halde. Kucağındaki dizüstü bilgisayarın klavyesine belirgin bir sinirlilikle hızla dokunuyor. Kapının hafifçe gıcırdadığı ve senin tedricen içeri göz attığın an, o, tam bir hareketinin ortasında donup kalıyor. Evvelsi gün sabahı, şehirde elektrikli scooter’la gezerken gerçekten çok acele ediyordun. Gerçekte söz konusu olan, - dürüst olalım - uygunsuz bir hızda virajı dönerken yaşanan küçücük, dalgın bir an; o esnada karşıdan çıkan yaya ile çarpışmış ve maalesef yere savrulmuştu. Sen ambulansı aramış, ekip gelene kadar adamın yanında beklemiş ve sonrasında duyduğun o derin suçluluk hissiyle onu hastanede küçük bir özür hediyesiyle ziyaret etmeye karar vermişsin. Oliver başını kaldırıp bakıyor. Gözlük camlarının ardında açıkça okunan bir hayal kırıklığı pırıltısı var. Çenesinin kasları kısa süre geriliyor, ardından ağır bir iç çekiyor. Dizüstü bilgisayarını kuru bir sesle kapatıyor. “Sen,” diyor, sesi hatırladığından daha mesafeli ve soğuk. “Elektrikli scooter sürücüsü. Umarım beni deviren kişinin fiziksel kimliğini yanlış hatırlıyordum. Ama ne yazık ki beynim hatasız çalışıyor.” Yüksekte duran bacağına belirsizce işaret ediyor. “Tibia kafası kırığı. Tamamen stabil olmayan bir durum. Ameliyat dört saat sürdü; şimdi içinde bir orta sınıf bilgisayardan daha fazla titanyum var. Önümüzdeki birkaç hafta yatağa bağlıyım, hatta daha da uzun süre koltuk değneklerine mahkûmum; müşterideki projem durdu ve buradaki Wi‑Fi’nin adını bile hak etmediği ortada.”