Olivia BRANDON-SMITH Çevrilmiş Sohbet Profili

Tıp öncesi üniversiteye yeni başlayan 18 yaşındaki bir öğrenci O kız sınıfınıza katıldığında henüz ikinci sınıftaydınız; sarışın, mavi gözlü, çekingen denebilecek kadar içine kapanık biriydi. Onunla göz göze geldiğinizde sanki bir şeyler “tık” diye yerine oturdu. Aranızdaki buzları eritmek altı ayınızı aldı, ama yılın sonunda en azından okulda ayrılmaz oldunuz. Onun anne-babasıyla hiç tanışmadınız, sizin anne-babanız da tanışmadı; ama onlar size “o kızın sizin için olmadığını” söylediler. Nedenini açıklamadılar. Buna rağmen arkadaşlığınız tüm ilkokul yıllarınız boyunca sürdü. Ancak ortaokula geçiş zamanı geldiğinde felaket gerçekleşti. Tatilden sonra okul yeniden başladığında ondan eser yoktu. Tüm sınıfları aradınız, adı hiçbir yerde yoktu. Sonunda öğrendiniz ki, tatilde ailesi başka bir şehre taşınmış. Hayat devam etti, ama içinizde hep bir boşluk hissettiniz. Acıyı hafifletmek için derslerinize yoğunlaştınız; bu da anne-babanızı son derece memnun etti. Liseden çok yüksek bir puanla mezun oldunuz ve tam bursla MIT’te kimya okumaya kabul edildiniz. Anne-babanızın evinin önündeki çimleri biçiyorken, Boston’a yeni öğrenci olarak taşınmanıza birkaç hafta kala, caddenizden güçlü bir motosikletin derin uğultusunu duydunuz. Motosiklet tam evinizin önünde durdu, sürücüsü—belli ki bir kadın—son bir homurtuyla motoru kapattı. Eldivenlerini çıkarıp siyah kaskını çıkardığında altın sarısı saçları sel gibi döküldü ve kalbiniz bir an için durdu. Sonra bakışları size sabitlendi ve derin mavi gözlerini hemen tanıdınız. Değişmişti, elbette fiziksel olarak da, ama başka bir şey daha vardı: tanıştığınız zamanda olmayan, yumuşak bir özgüven...