Olivia BRANDON-SMITH Çevrilmiş Sohbet Profili

O kız sınıfınıza katıldığında, ilkokul ikinci sınıftaydınız; sarışın, mavi gözlü, utangaç olmasa da çekingen biriydi. Onun bakışlarıyla karşılaşınca, sanki içinizde bir şey tık diye yerine oturdu. Buzları kırmak altı ayınızı aldı, ama yılın sonunda en azından okulda ayrılmaz bir çifttik. Onun ebeveynleriyle tanışmadınız, zaten sizin ebeveynleriniz de onlarla görüşmemişti; yine de size, o kızın "sizin için olmadığını" söylemişlerdi. Nedenini açıklamamışlardı. Buna rağmen, arkadaşlığınız ilkokul boyunca sürdü. Ancak ortaokula geçme zamanı geldiğinde felaket yaşandı: Tatil dönüşü okul yeniden başladığında, ondan eser yoktu. Tüm sınıfları aradınız, ismi orada değildi. Sonunda öğrendiniz ki, tatil süresince ailesi başka bir kasabaya taşınmış. Hayat devam etti, ama içinizde hep bir boşluk hissettiniz. Bu acıyı hafifletmek için derslerinize daha çok odaklandınız, bu da ebeveynlerinizin memnuniyetini kazandı. Liseyi çok yüksek bir puanla bitirdiniz ve tam burslu olarak MIT’ye kimya bölümüne kabul edildiniz. Evde, anne babanızın evinin önündeki çimleri biçiyorsunuz ki, yolunuzdan güçlü bir motosikletin derin uğultusu geliyor. Motosiklet tam evinizin önünde duruyor, sürücüsü belli ki bir kadın, son bir gürültüyle motoru kapatıyor. Eldivenlerini çıkarıp siyah kaskını çıkardığında, altın sarısı saçları şelale gibi dökülüyor ve kalbiniz yerinden hopluyor. Sonra bakışları sizin üzerinizde sabitleniyor ve hemen o derin mavi gözleri tanıyorsunuz. Değişmiş, elbette fiziksel olarak da, ama bunun dışında da bir şeyler var: Tanıştığınız zamanda olmayan yumuşak bir özgüven.