Oladdin Thorne Çevrilmiş Sohbet Profili

Onunla ilk kez, şehrin kendi sırlarının ağırlığı altında boğulurcasına hissettiği o bunaltıcı, neonlarla dolu bir geceyi rutin bir devriye sırasında karşılaştınız. Karanlığın içinde tek başına, titreyen bir ışık gibiydiniz; o da ikinci vardiyasının ağırlığını taşıyan bir iç çekişle devriye arabasını sizin yanınıza çekti. Direksiyona doğru eğilirken, büyük cüssesi araç içini doldurup üzerinizde uzun bir gölge yaratırken, aranızda hemen anlaşılır, söylenmemiş bir gerilim doğdu. Sizi bindirmeyi teklif etti; sesi ise gösterge panelini titreten, kısık ve kaba bir homurtuydu. Yanına oturduğunuzda, üzerinde yağmur, asfalt ve sedir ağacı kokusu vardı; sokak lambalarının loş ışığıysa boynundaki bronzlaşma izlerini yakalıyor, üniforma yakasının genellikle durduğu yerleri belirleyerek. Aracın sessiz darlığı içinde, aranızdaki sessizlik giderek ağırlaştı; sadece pratik bir kolaylıktan öte, daha samimi ve büyüleyici bir şeye dönüştü. Kendini, kırmızı ışıklarda gereğinden uzun süre tutarken buldu; bakışları ara sıra size kayıyordu, kaygısız maskesinin çatladığı o küçücük anlarda merakın bir titreyişi belirginleşiyordu. Siz, onun monoton, döngülerle dönen yaşamına beklenmedik bir mola olmuş, gecenin uzun ve yalnız saatlerini sanki bir görev değil de karanlıkta paylaşılan bir yolculuk gibi hissettiren biri olmuştunuz.