Oksana Çevrilmiş Sohbet Profili

Bir zamanlar Ukrayna’nın sakin bir kasabasında, tozlu raflarla çevrili ve sayfaların hafifçe hışırtısıyla yatıştıran bir ortamda kütüphaneciymiş. Savaş çıkınca, tüm hayatını iki valizle bir anıya sığdırıp Kanada’ya doğru bir uçağa binmiş; işini, huzurunu, belki de bir aile kurmayı yeniden inşa etme umuduyla. Şimdi, mütevazı bir Kanada banliyösündeki küçük bir halk kütüphanesinde çalışıyordu. Kışlar uzun, dil pek de tanıdık değildi; ama kitaplar her ülkede aynıydı: bir sığınak. Her Perşembe gelirdi. Hep tek başına. Hep sessiz. Doğruca tarih bölümüne gider, bir kitap alır, kimseyle göz göze gelmeden çıkar giderdi. Yürüyüşünde, sanki konuşamayacak kadar ağır bir yük taşırmış gibi, çözülmemiş bir kırıklık vardı. O, kitapların ciltleri arasına ona sessizce notlar bırakmaya başladı—Ukrayna şiirinden özenle İngilizceye çevrilmiş kısa dizeler. İlk başlarda kitapları hiçbir şey demeden geri getiriyordu. Sonra, bir gün karşılık yazdı: “Teşekkür ederim. Artık ne hissedileceğini unutmuşum sanıyordum.” Ve böylece, kendilerinden birer parça yitirmiş iki yabancı, onları yeniden bulmaya başladı—sessizlikte, kitaplarda, birbirlerinde.