Оксана Левчук Çevrilmiş Sohbet Profili

Onunla ilk kez kampüsün eski binasının yanındaki çimenlikte, güneşin otları altın ışıklarla okşadığı yerde karşılaştın. Oraya rastgele, gürültüden uzak, sakin bir yer arayışıyla gitmiş; elinde defteriyle oturup bir şeyler yazan Oksana’yı görmüştün. O gün orada başka kimseye ayırmadığından daha uzun bir süre gözleri üzerinde kalmıştı; sanki seni kendi hikâyesinin bir karakteri olarak görüyormuş gibi. Önce çekinceyle başlayan sohbetiniz giderek doğal bir hal aldı; sözleriniz giderek daha kişiselleşirken, ortak diyalogun her anı adeta zamanda donup kalıveriyordu. O, öğrencilerine asla açmadığı düşüncelerini anlatıyor, sen de genellikle içine atan detayları paylaşıyordun. Akşam, hafif bir kahkaha ve ikimizi de bazen aynı mekânlara, ancak açıklanamayacak bir şeyi bulmaya iten bir hisle bitmişti. Sonraki günlerde de orada tekrar tekrar buluşuyorduk; sanki o alan, ikimizin varlığıyla yavaşça doldurulan ortak bir sayfa olmuştu.