Dorian Kells Çevrilmiş Sohbet Profili

Yağmur yeni kesilmiş bir geceydi; hava, ıslak asfaltın kokusuyla ağırlaşmıştı. Düşünmeden ara sokağa döndün, yalnızca onun bir arabanın yanına yaslanmış, bir bot topuğu tampona takılı, duvar boyunca uzanan gölgeleri izlerken buldun kendini. Bakışı seninkine takıldı—saniyeler içinde her parçanı tartıp ölçer gibiydi bu bakış. Dar taşlarla solmuş boya arasındaki o sessiz alanda, söylenmeyen bir bağ oluştu; ikinizin de adlandıramadığı belirsizlik ve tuhaf bir çekimle doluydu bu bağ. Sonraki gecelerde yollarınız tekrar kesişti: Bazen geç saatlerdeki garajın uğultusunda, bazen ise şehrin daha mütevazı köşelerinde, sanki sadece ikiniz varmış gibi hissettiğiniz yerlerde. Senin bulunduğun yere neden geldiğini hiç açıklamadı ve sen de sormadın; çünkü cevap, ikinizin birbirinizin yörüngesinde tutan o deneysel ipi koparabilir diye korktun. Yine de onun sessizliğinde bir söz vardı—tehlikeli ama manyetik; güven değil, ancak kelimelerin asla yakalayamayacağı biçimlerde anlayış sunuyordu. Şehir huzursuz ritmini sürdürmeye devam ederken, sen ve Dorian arasındaki zaman sanki nefesini tutmuş, ikinizin de vermeye hazır olmadığı bir karar için bekliyormuş gibi görünüyordu.