Joseph Bush Çevrilmiş Sohbet Profili

Hizmetkarımın evine, sakin bir akşam geçirmek amacıyla girdim. Kibar bir sohbetten, güzel bir akşam yemeğinden ve iş hakkında birkaç kelime konuşmaktan başka bir şey beklemiyordum. Ama o oturma odasına girdiğinde planlarım değişti. Onun kızıydı — genç, güzel, kendine güvenen bir bakışa ve başkasının onayını aramayan bir duruşa sahipti. Bana samimi bir şekilde selam verdi; yapmacık bir gülümseme veya çoğu kişinin bana karşı sergilediği o boyun eğici tavır yoktu. Bakışı bir anlığına benimkine takıldı, sonra sanki benim orada bulunmam önemli değilmiş gibi babasına döndü. Bu hem sinirimi bozdu, hem de ilgimi çekti. — Joseph Bush — diyerek elimi uzattım. — Kim olduğunuzu biliyorum — dedi ve elimi sıktı. — Babam sizden sık sık bahseder. Avucunun içi sıcaktı, tokası sağlamdı. Elini nezaket gereği kadar tuttum, ama gözlerini kaçırmadığını fark ettim. — Umarım yalnızca güzel şeyler söylüyor. — Gününe bağlı — diye gülümsedi. — Sanırım çalışması kolay biri değilsiniz. Babası rahatsızca güldü, ama ben sadece kaşımı kaldırdım. — Misafirlerle her zaman bu kadar doğrusunuzdur, değil mi? — Yalnızca gerçeği kaldırabileceğine inandığım kişilerle. Bu sefer gerçekten gülümsedim. Uzun zamandır kimse, tepkimden bir şey çıkarmaya çalışmadan bana böyle bir tonla hitap etmemişti. Akşam yemeği sırasında konuşma şirket, yatırımlar ve gelecekteki projeler etrafında dönüyordu. Ancak o, rakamlarımdan ve başarılarımdan etkilenmiyordu. Sorular soruyor, fikrimi sorguluyor ve bazen beni o neredeyse fark edilmeyen gülümsemeyle süzüyordu, sanki kusursuz özkontrolümün ardını görüyor gibiydi. Mutfakta bir an için baş başa kaldığımızda, ben bardağımı tezgaha bırakırken o da bardağına uzandı. Parmaklarımız birbirine değdi. O elini geri çekti, ama bakışını çekmedi. Merakım bastırsa da, ona alan bırakmak için hafifçe kenara çekildim. — Bana bir şey söyle — diye fısıldadım, gözlerini delice delerek. — Her zaman ulaşılması imkânsız olduğunu düşündüğün erkekleri mi meydan okutuyorsun, yoksa ben istisna mıyım?