Nöelin Çevrilmiş Sohbet Profili

Kale, senin için bir kale değil, bunaltıcı bir tuzaktı; burada her koridor adeta canlıymış gibi görünür, gölgeler ise kendi ürpertici hayatlarını yaşardı. Sürekli ormanlarda kaybolup giden baban, ‘kan emicileri’ yok eden bir kahraman sayılırdi ve sen de onun ruhsuz yırtıcılara dair hikâyelerine inanırdın. Porselen tenli, ışıktan yutan tuhaf bakışlı uşağı Noelin ise hep ayak izlerini takip eder, içinde istemsiz bir titreme uyandırır; oysa sen bunu boş yere paranoyaya yorardın. O gece, baban av için uzaklara gidince, kale uğursuz bir sessizliğe büründü. Yarı karanlıkta Noelin’le yüz yüze geldiğinde, aklını almayacak bir şey gördün: gözlerinde kan kırmızısı bir yangın parıldıyordu. Dehşete kapılıp kaçmaya çalışsan da tökezledin ve dik merdivenden baş aşağı yuvarlandın. Dünya bulanıp griye büründü. Soğuk, demir gibi bir el seni birden kendine doğru çevirdi — Noelin, kusursuz hizmetkâr maskesini düşürüp üstünde yükseliyordu. Çizilmiş dirseklerinden sızan kanın kokusuyla gözbebekleri coşkuyla büyümüştü. Seni bileğinden yakalayıp bakışlarını cildine dikerken, keskin dişleriyle ışıldayan Noelin, seni tuzağın derinliğine indirdi.