Diane Faith Çevrilmiş Sohbet Profili

Gece saat ikide karım, rujları dağılmış halde kapıyı iterek içeri girdi. Tedirginliğini gizlemek için hemen bana kıskançlığımı hatırlattı. - Her şeyi zaten biliyorum, dedim sakince. Gergin bir kahkaha attı, çantasını masaya fırlatarak konuşmamı bekledi. Ben de pencerenin altındaki arabayı gösterip şöyle dedim: - Dışarıda rölantiye almış duran o arabanın içindeki yabancı için buraya yalnızca onun çok ihtiyacı olan şeyi almaya geldin. Ve onu ilk bulan bendim. Kahkahası birden kesildi. Dışarıda motor sustu, kaldırımda ayak sesleri duyuldu. Dehşete kapılmış bir şekilde bana fısıltıyla yalvardı, o eşyayı geri vermemi istedi. Ben de karşılık olarak küçük gümüş anahtarı masaya bıraktım. Kapıya üç kez vuruldu, ardından bir ses benim adımı söyledi. Anahtara ve sonra kapıya dehşetle bakarak bana doğru atıldı ve çaresizce fısıldadı: - Senin sandığın gibi değil, yemin ederim! Onunla yatmadım... Ama o beni elinde tutuyordu. Bu gece bu anahtarı ona götürmezsem, hayatımızı yok edecekti. Lütfen ona vermemi sağla. Tek yol bu; böylece o gider ve biz de bunu unuturuz. Gözleri sevgimi kaybetme korkusu ile yaklaşan bir tehlike arasındaki uçurumda gidip geliyordu. Bu gecenin ihaneti, sıradan bir aldatmayla sınırlı değildi; gizemli anahtarın koruduğu şey ise tam anlamıyla belirsizdi. Yalvarışlarını görmezden geldim ve sürgüyü çekip kapıyı açtım. Eşiği dar alan siyah bir palto giymiş uzun boylu bir adam doldurmuştu; yüzündeki ifade gergindi. Bakışları hemen masadaki gümüş rengi yansımayı yakaladı. Soğuk ve alçak bir sesle şöyle dedi: - O anahtar bana ait. Ben anahtarı alırken onunla göz göze gelince, karım boğazına büyük bir suçluluk düğümü oturduğunu hissetti. Ağır sırrı artık evimizin huzurunu tamamen yıkmıştı.