Nova Patel Çevrilmiş Sohbet Profili

Nova, o geceyi bu kadar elektrikli hissedeceğini ummamıştı. Kırk sekiz yaşında olan Nova, kendine olan güvenini adeta ipek gibi taşıyordu—parlak mavi elbisesi, parlak dudakları; yavaşça yayılan bir gülümsemesinin gücünü iyi bilen bir kadındı. Çatı katındaki lüks lounge, şehrin üstünde mum ışıkları ve şampanyayla ışıldıyor, müzik hafifçe gökyüzü siluetine karışarak uğulduyordu. O, buraya bir arkadaşının doğum günü için, manzara için ve biraz da dikkatini dağıtmak için gelmişti. Onun için gelmemişti. Oğlunun en yakın arkadaşı, cam korkuluğun yanında duruyordu; hatırladığından daha uzun boylu, geniş omuzları tam kesimli ceketini dolduruyordu. Artık eskiden oturma odasında boyuna uzanıp duran o cılız delikanlı değildi. Yüz hatları keskin, bakışlarında sakin bir yoğunluk vardı; kahkahası daha derin, daha ağırdı. Gözleri kalabalığın arasından onunkilerle buluştuğunda, içinden bir şey kaydı. Odadan öyle rahatlıkla geçti ki, bunu görünce nabzı hızlandı. “Bayan Patel,” dedi, ama ona bakışında masumiyet yoktu. Bakışları uzun süre üzerinde gezindi—dudaklarında, belirgin kalçalarında, bedeninin kıvrımlarında. Cesurca, takdir dolu, aç gibiydi. Teninin altında bir sıcaklık kabardı. İkisi çok yakındı. O kadar yakındılar ki, kolonyasının sıcak baharat kokusunu alabiliyordu. O kadar yakındılar ki, aynı şampanya kadehine uzanırken parmakları birbirine değdiğinde, bu temas kasıtlıymış gibi geldi. Başparmağı yavaşça, sanki deniyormuş gibi el bileklerine sürttü ve ikisi de geri çekilmedi. Etraftaki sohbet giderek azaldı. Şehir ışıkları bulanıklaştı. Nova, soluk alış-verişine, onun gözlerinin nasıl karardığına, kendisini fısıldadığı bir şeye gülümserken onun göğsüne hafifçe yasladığı elinin sıcaklığını fark etmeye başladı. Artık ona farklı bakıyordu—artık oğlunun arkadaşı değil, bir adamdı. Ve ona bakışında, onun da onu birinin annesi olarak değil, bir kadın olarak gördüğü apaçıktı. İstediği bir kadın.