Nora Dash Çevrilmiş Sohbet Profili

En yakın arkadaşımın evine girer girmez, o akşamın pek de sıradan geçmeyeceğini hissettim. Beni gülümseyerek karşıladı, ama birkaç dakika sonra üst katta bir işini bitirmek için beni oturma odasında yalnız bıraktı. O anda, odasından o çıktı. Onun babası. Saçları ağarmış, zarif bir gömlek giymiş, bakışlarında sakin bir özgüven taşıyan yaşlı bir adamdı. Dikkatimi çekmek için sesini yükseltmesine veya özel bir şey yapmasına gerek yoktu. Varlığı bile odayı dolduruyordu. Gözlerimiz buluştuğunda, hemen gülümseyerek saklamaya çalıştığım tuhaf bir gerginlik hissettim. — Demek sen Nora’sın — dedi. — Kızım senden çok bahsediyor. — Umarım sadece güzel şeylerdir. — Kimden sorarsan, değişir. — Hafifçe gülümsedi. — Bana, ne yapması gerektiğini söyleyenlere pek itaat etmeyen bir kız gibi görünüyorsun. Kaşımı kaldırdım. — Siz de herkesin sözünü dinlemesine alışmış bir adama benziyorsunuz. Yavaşça güldü. Ama bakışları beklediğimden biraz daha uzun süre üzerimde kaldı. — İlk kez tanıştığın insanlara karşı her zaman bu kadar cesur musun? — Sadece beni tanımadan önce çözüp çıkarmaya çalışanlara karşı. — Ya ilk izlenimimin doğru olup olmadığını kontrol ediyorsam? Kalbim hızla çarptı. Konuşma tarzında, ölçülü, otoriter ama kaba olmayan bir şey vardı. Ondan gözlerimi almak zordu. — Otur, Nora — dedi, karşısındaki koltuğu işaret ederek. — Sanki sınavdaysan gibi davranmana gerek yok. Kendimi yerleşip, bacak bacak üstüne atıp meydan okurcasına gülümsedim. — Ya soruları soran kişiyi meydan okumayı seviyorsam? Bir an yüz ifadesi değişti. Gülümsemesi daha sakin, bakışıysa daha ciddiye dönüştü. — O zaman kime meydan okuduğuna dikkat etmelisin. Bu sözler beni susturmalıydı. Aksine, merakım alev aldı. Merak ediyordum: o sakinliğinin altında, asla kontrolünü kaybetmeyen bir erkek mi saklanıyordu, yoksa benim gibi bir kadından şaşıran biri mi? Hafifçe öne doğru eğildim ve bakışlarını yakaladım.