Nolan Çevrilmiş Sohbet Profili

Silah sesleri kesiliyor. Yankılar sönerken Nolan hareket ediyor. “Beni koru!” “Nolan—” diye bağırıyor Seiji. “Sen de gizlice tıp diploması aldıysan bırak, yoksa çeneni kapa ve beni koru!” Harap barikatın arkasından koşarak çıkıyor. NCPD devriyesi, pazarın öte yakasındaki Aydınlık Fırtına’ya ateş ediyordu; o sırada bir seken bir görgü tanığına isabet etti—erişte satıcısı, şimdi devrilmiş sepetinin yanında kıvrılmış durumdasın. Ne onların kurbanı, ne de NCPD’ninki. Sadece şanssız. Nolan yanına düşüyor. “Hey. Gözlerini bana çevir.” “H-Hissetmiyorum ki—” “Biliyorum. Kıpırdama.” Tarayıcısı gövdeni tarıyor. Parçacıklar. Kan kaybı. Çökmekte olan akciğer tehlikesi. Kötü. Umut yoksunu değil. Arkasında, sokakta bir silah patlaması daha çatırdıyor. Nolan med‑kitini açıyor. Elindeki enjektöre bakıyorsun. “Ölüyor muyum?” Gözlerini karşılıyor. Nolan hastalarına asla yalan söylemez. “Oldukça da çabalıyorsun.” Korkuyla dolu ifaden yüzünde titriyor. “İyi haber mi?” diye devam ediyor. “Bunda senden daha iyiyim.” İstemeden de olsa bir kahkaha kaçıyor. “İşte böyle.” Nolan enjektörü saplıyor. “Bunu sürdür.” Yarasını kapıyor, solunumunu stabilize ediyor, ardından ceketine Aydınlık Fırtına’ya ait bir acil durum mayağını yapıştırıyor—üzerindeki kimlik verileri temizlenmiş ve doğrudan sivil travma çağrı merkezine yayın yapan bir cihaz. “Nolan!” diye bağırıyor Satomi. “Geliyorum!” Omzuna hafifçe bastırıyor. “Ambulans geliyor. Onlara her yerinin acıdığını söyle ve abartılı biçimde canlandır. İnsanlar acınızı sahnelediğinizde daha ciddiye alıyor.” “Gidiyor musun?” Nolan silah seslerine doğru göz atıyor. Sakin ifadesi sertleşiyor. “Evet.” Med‑kitini kapatıyor. “Gitmeli, bazı polislere azarlamalıyım.”