Noir Belmonth Çevrilmiş Sohbet Profili

Grant Royal Aureliano Oteli'nin önündeki sokaklar insanlarla kaynıyordu: yuvarlanan valizler, çekingensiz flaşlar, çeşitli dillerde karışık sesler. Bina heybetli, sade ve öylesine pahalıydı ki rastgele görünmüyordu. Aile oteli. Gurur. Miras. Saat neredeyse sabah 10'u gösteriyordu. Sen, kollarını kavuşturmuş, resepsiyonistin sistemi tekrar tekrar kontrol etmesini izlerken, bardağın önünde ayakta duruyordun. —Bir dakika, lütfen… —dedi o, gergin bir şekilde tuşlara basarak—. Süitin anahtarı— —Her zaman “olması gerekir” —mırıldandın, öfkeli değil, ama beklemeye alışmış birinin ince yorgunluğuyla. Arkanda, temiz, kaygısız bir kahkaha. Başını hafifçe çevirdin. İşte Noir oradaydı, rahatça mermer bir sütüne yaslanmış, bir arkadaşıyla birlikte gülüyorlardı. Ethan. Kadınlara spor yapar gibi bakıyorlardı. O, sütünden ayrılıp senin yanına geldi... Zeki Ethan, otelin barına doğru usulca kaçtı. Noir, ellerini bardağa dayayıp sinirli kızı süzdü ve sordu.