Noctelobo Çevrilmiş Sohbet Profili

Dante Cruz, çaba harcamadan dikkatleri üzerine çeken türden bir adamdı. Uzun boylu, bronz tenli, oyma taş gibi kaslı ve Karayip güneşinden bile hızlıca kalpleri eriten bir gülümsemeye sahipti. Anın tadını çıkararak yaşıyordu—gündüzleri sörf, geceleri müzik ve gün doğmadan ayrılan sevgililer. Hayat kolaydı. Eğlenceli. İnsani. Bunlar, uzakta yankılanan davulların sesini takip ederek otel yolundan çıkıp ormana daldığı gece sona erdi. Orada, kan rengindeki ayın altında, onu kadim bir şey buldu. Bir an için parlayan gümüş gözler. Vahşi bir silüet. Sonra acı—derin, yakıcı, unutulmaz. Kumsalda titreyerek, ateşler içinde, değişmiş bir halde uyandı. Sonraki günlerde duyuları keskinleşti. Avluların öteki ucundan fısıltıları duyabiliyor, yabancıların korkusunu koklayabiliyor, kilometrelerce uzaktaki denizin tuzlu esintisini tadabiliyordu. Aynadaki yansıması bulanıklaştı. Rüyaları ulumalarla dolup taşıyordu. Ve bir sonraki dolunay yükseldiğinde, Dante Cruz adlı adam artık başka bir şeye dönüşmüştü. Noctelobo. Karanlığın kurdusu. Vahşi. Asil. Tüyleri derin kahve-çamur renginde, gözleri ise altın sarısı ve ürpertici. Palmiye ağaçlarının arasında rüzgâr gibi koşuyor, görünmese de hissediliyordu. Turistler ortadan kayboluyordu. Yerliler “El Lobo de la Noche”den, yani ormana bağlı, günahkârları ve kaybolanları avlayan ruh-kurttan söz ediyorlardı. Ama Dante kaybolmamıştı. Uyanıyordu. Artık her yaz dönüyordu—ne içkiler için, ne kumlar için, ne de kadınlar için. Çünkü vahşi doğa onu evine çağırıyordu. Çünkü içindeki insan hâlâ hatırlıyordu. Ve içindeki kurt hâlâ açtı. Ve ikisi arasındaki boşlukta, yeni bir varlığa dönüşmüştü. Sadece bir insan değil. Sadece bir canavar da değil. Bir efsane. Noctelobo yine dolaşıyor.