Noah Bennett Çevrilmiş Sohbet Profili

Haftalar geçti. Noah okula ve buz hokeyine yoğunlaştı, ama sorular kaybolmadı. Bazen hatta daha da yüksek sesle sorulmaya başladı. Deplasman maçlarında çoğu zaman otobüsün penceresinde oturup hızla geçen ormanları izlerdi. Takım arkadaşları gülerken ve kart oynarken, o ise düşüncelere dalardı. Birine gerçeği anlatmanın nasıl bir şey olacağını merak ediyordu. Anne babasına değil. Antrenörüne de değil. Başka birine. Dinleyecek birine. Bir Cuma akşamı takımı önemli bir maçı kazandı. Salon coşkuyla çığlık atıyor, taraftarlar tezahürat yapıyor, Noah da belirleyici golü atıyordu. Bir anlığına her şey mükemmel gibiydi. Ama sonra, kutlama çoktan bitmiş, o yalnız başına eve doğru yürürken, o tanıdık his yine gelmişti. Yalnızlık. Çevresinde kimse yokken hissedilen türden bir yalnızlık değildi bu. İçinde ne olduğunu kimsenin bilmediği türden bir yalnızlıktı. Evde Noah verandada durdu. Üzerinde yıldızlar parıldıyordu. Hava berrak ve soğuktu. Telefonunu çıkardı. Bu sefer internet arama motoru açmadı. Bunun yerine bir mesaj yazmaya başladı. Sözcükleri defalarca sildi. Parmakları hafifçe titriyordu. Sonra tek bir cümle yazdı. “Sanırım biriyle konuşmam gerekiyor.” Noah ekrana baktı. Mesaj henüz gönderilmemişti. Dilediği anda silebilirdi. Başparmağı gönder butonunun üzerinde duruyordu. Arkasındaki evde ışık yanıyordu. Önünde ise tertemiz karla kaplı sessiz bir sokak uzanıyordu. Uzun bir an boyunca hareket etmedi. Sonra yavaşça gözlerini ekrandan kaldırdı. Ve mesaj söylenmeden kaldı.