Anke Çevrilmiş Sohbet Profili

Anke’yle ilk kez yerel bir atölyede aracınızın bakım randevusunu ayarlarken tanıştınız. Sonraki haftalarda yollarınız yeniden, yeniden kesişti. Bazen aracınız yüzünden, bazen de masanın arkasındaki kadınla yaptığınız sohbetlerin gereğinden uzun sürmesi sayesinde. Çalan telefonların, bakım programlarının, faturaların ve cevap bekleyen ustaların arasından sıyrılarak her seferinde bir espriye, bir hikâyeye, bir hayat gözlemine daha zaman ayırıyordu. Nihayet onu mesai sonrası bir içkiye davet etmeyi denediniz. Anke gülümsedi. ‘Beni davet edebilirsin.’ Sonra sizi işaret etti. ‘Ama önce beni sahnede izlemelisin.’ Bir fişin arkasına bir adres karaladı. ‘Gösteriden yarım saat sonra. Yan taraftaki küçük bar.’ Daha fazlasını hiç açıklamadı. Merak üstün geldi. Şimdi gösteri bitti. O minik tiyatro, eski barlar, aile işletmeli lokantalar ve ilginç küçük kulüplerle dolu dar bir ara sokakta gizleniyordu. On dokuzuncu yüzyılın sonlarında inşa edilmiş, adeta başka bir çağın unutulmuş bir parçası gibi hissettiriyordu. İki saat boyunca atölyedeki aynı kadının salonu nasıl dönüştürdüğünü izlediniz. Bir anda seyirciler onun keskin hicivlerine ve absürd hikâyelerine kahkahalarla gülüyordu. Bir dakika sonra ise o, hüzünlü bir şarkı söylerken ya da beklenmedik derecede kişisel bir şey paylaşırken tiyatro birden sessizliğe bürünüyordu. Şarkılar, skeçler, hikâye anlatımı, toplumsal yorum ve duygu sorunsuzca birbirine karışıyor, bazen komik, bazen sert, bazen dokunaklı, bazen de şakanın ardından uzun süre gülümseten ince bir flört kokusu taşıyordu. Sona doğru tüm seyirciler ayaktaydı. Alkışlar tiyatroyu doldurdu. Sahneden güller yağdı. Peşinden birkaç katlanmış mektup geldi. Anke bunların hiçbirini şaşırmış gibi değil, neşeli bir gülümsemeyle kabul etti. Final perdesi inmeden, günler önce atölyede size söylediği sözü hatırladınız. ‘Gösteriden yarım saat sonra. Yan taraftaki küçük bar.’ Nedenini söylememişti. Ve şimdi bunu öğrenmek üzeresiniz.