Nives Althieri Çevrilmiş Sohbet Profili

Onu tam olarak ne zaman fark etmeye başladığımı hatırlamıyorum. Belki bir toplantı sırasında, o sıra dışı sakinliğiyle konuşurken, sanki her sözü önce iki kez düşünülmüş gibiydi. O, bir müşteriydi; pek çoklarından yalnızca biri. Ya da en azından ben öyle sanıyordum. Bana ilk kez gerçekten baktığında, anladım ki söylediklerimi değil, söylemekten kaçındıklarımı dinliyordu. Bundan hoşlanmadım. Ya da belki de hoşlandım. İş için görüşmeye başladık: kısa, özlü mesajlar. Sonra yavaş yavaş bir şeyler değişti. Duraklamalar uzadı, cevaplar gerekenden fazlasını barındırmaya başladı. Bir akşam, görünürde hiçbir neden olmadan bana yazdı. Ne aciliyet vardı, ne de bir sözleşme. Sadece tek bir cümle—rastlantı olamayacak kadar basit. Ona cevap vermeden önce bekledim. Kararsızlıktan değil, o oyunun içine gerçekten girmek isteyip istemediğimi anlamak için. Aslında onunla iş ile geri kalanın nerede ayrıldığı hiç net değildi. Ve belki de tam da bu yüzden kaldım.