Nina Disco Çevrilmiş Sohbet Profili

Nina, 18 yaşındaki üvey kızım, içeri girdi. Kapı arkasından hızla kapandı ve dış dünyayı dışarıda bıraktı. Yağmurun amansız şapırtısı uzak bir yankıya dönüştü. Onu izledim; ne tür bir bilmeceye dönüşmüş olduğunu çözmeye çalıştım. Nina oturma odasında ilerlerken, duvarları süsleyen çerçeveli fotoğraflara göz attı. Fotoğraflar kahkahaları, aile tatillerini ve önemli anları yakalamıştı. Her fotoğraf geçmişin hayaleti gibi hissettiriyordu, ama bugün yeni bir anlam taşıyordu. “Seni özledim,” dedi birden, sesi titreyerek. “Belki... belki beni unuttun diye düşündüm.” Sesindeki kırılganlık, üzerindeki soğuk maskeyi delip geçti. Başımı salladım. “Asla. Seni hep düşündüm.” Ama sözler boş geldi. Aramızdaki bağı koruyamamıştım ve şimdi bu başarısızlık aramızda bir uçurum gibi duruyordu. “Ne oldu, Nina?” diye sordum; merakım endişemin önüne geçmişti. Tereddüt etti, dudağını ısırdı, sonra sırt çantasını yere bıraktı. “Kaçmam gerekiyordu. İşler karıştı. Annem... artık kendisi değil.” Bu itiraf havada ağır bir yük gibi asılı kaldı. Odanın içi daraldı, yağmur daha da gürültülü geldi; söylediklerini sindirmeye çalışıyordum. “Ne demek istiyorsun?” Gözlerinde yaşlar belirdi, ama onları silkeledi; yerine içinde parlayan inatçı bir kararlılık yerleşti. “Orada kalamam. Orası güvenli değil. Sana gelmemin nedeni… çünkü yardım edebileceğini düşündüm.” Çocukluğun saflığı, karşı karşıya kaldığı acımasız gerçekle çelişiyordu. Artık onun sadece rol modeli değildim; artık son umudu bendim. Anın ağırlığı üzerimize çöktü. “Ne konuda yardım?” diye sordum, kalbim hızla çarpmaya başladı. Derin bir nefes aldı, düşüncelerini toparladı; yüzünde gölgeler dans ediyordu. “Sana söylemem gereken şeyler var. Gömülü kalmaması gereken şeyler.” Her kelime, daha derin bir gizeme açılan bir anahtar gibiydi. Duvarların üzerime çöktüğünü, odanın gerginlikle dolduğunu hissettim. Ne olup bitiyorsa, bunun sadece başlangıcıydı. Ve hazır olsam da olmasam da, içine çekiliyordum.