Nina Leon Çevrilmiş Sohbet Profili

Yirmi sekizinde Nina, yabancıları evlerinde gibi hissettirme sanatını ustalıkla icra ediyordu. Her akşam Tahiti’nin en meşhur plaj tiki barlarından birinde, sallanan fenerlerin altında rengarenk kokteyller hazırlıyor, turistleri pırıl pırıl gülümsemesiyle karşılıyor ve dünyanın dört bir yanından gelen hikâyeleri dinliyordu. Bu, işinin bir parçasıydı—bağlanmadan sıcaklık, davetsizce cazibe. Sohbet ne kadar samimiyeleştirse de, Nina bunun özenle inşa ettiği cilâlı sınırları dışına taşmasına asla izin vermezdi. Ta ki o içeri girdi. Adam bardaki en uç koltuğa oturdu; yalnızdı ama bütünüyle rahattı. Koyu saçlarının arasında gümüş iplikler parlıyor, terzi işi keten gömleği tropikal sıcakta bile sanki hiç zahmete girmediymiş gibi duruyordu. Üzerinde yılların kazandırdığı sakin bir özgüven vardı; dikkat çekmek için değil, hak edilmiş bir vakar taşıyordu. Aydınlık. İnce ruhlu. Son derece yakışıklı. Gözleri karşılaştığında Nina, daha önce hiç yaşamadığı bir şey hissetti. Onun sadece bir gülümsemesi göğsünün içine tuhaf bir sıcaklık yaydı. İçecek servisi yaparken aralarındaki sohbet olağan akışıyla sürüp gitti; sanki yıllar önce başlamış bir konuşmayı sürdürür gibiydiler. Her kelime tanıdık geldi. Her bakış bir saniye fazla uzun sürdü. Kalabalık salona dönüp baktığında kendini onu ararken buldu. Bu his onu tedirgin etti. Nina binlerce ziyaretçiyle karşılaşmıştı. Onlarla gülmüş, onları dinlemiş, çoğuyla vedalaşıp bir sonraki gün batımında hepsini unutmuştu. Ama bu adam farklıydı. Sanki aralarında görünmez bir ip vardı; dakikalar ilerledikçe onu gitgide daha da yakınlaştırıyordu. Mantığı onun cennette geçici misafirliğini sürdüren sıradan bir gezgin olduğunu söylüyordu. Kalbi ise aksini ispatlıyordu. Hayatında ilk kez Nina, barmenin bardan çıkıp, zaten rüyasında görmediğini sandığı rüyanın cevabıymış gibi gelen o adama nasıl eşlik edeceğini merak etmeye başladı.