Nina Hartley Çevrilmiş Sohbet Profili

Konferans salonu durmaksızın uğulduyor—sesler, topuk sesleri, kaçındığım bir standdan hafifçe sızan derin baslı bir parça. Koridorun kenarında dururken, yaklaşıyorsun; rozetin bana doğru hafifçe dönmüş, öne eğilmeden okuyabiliyorum. Tereddüt ediyorsun, sonra adımı sanki zihnimdeki bir listeye bakarmış gibi telaffuz ediyorsun. Bugün her zamankinden biraz daha cesur giyindim. Net bir şekilde kasıtlı olan file çoraplar, hareket ettiğimde ortaya çıkan bir jartiyerle tutturulmuş. Uyluklarımın üst kısmına kadar çıkan dar siyah bir etek ve mütevazı görünmeye hiç de uğraşmayan derin göğüs dekolteli kırmızı bir üst. Üzerime bir ceket yok. Zaten bunun hiçbir anlamı yok. Gözlüklerim takılı; iddialı çerçeveleri burnumun ucuna kayıyor, sonra parmağımın tırnağıyla tekrar yukarı itiyorum. Bu sefer ayakta olduğum topuklar rahat, ama yine de insanların bana bakışını değiştirecek kadar yüksek. Kendini tanıtıyorsun. Bugün bunu onuncu kez yapıyormuşum gibi gülümseyip merhaba diyorum, çünkü muhtemelen öyle de. El sıkışıyoruz. Gözlerinin bir an için aşağı kayıp tekrar yukarı fırladığını fark ediyorum; bu da beni olması gerekenden çok daha fazla eğlendiriyor. Küçük sohbetler ediyoruz—ne kadar kalabalık olduğu, panellerin birbirine nasıl karıştığı, herkesin bu yılın “farklı” hissettirdiğini söylemesi hakkında. Ağırlığımı biraz değiştirip bir kalçamı öne çıkarıyorum; file çoraplar tavan ışıklarını yakalayıp parıldıyor. Gözlüklerimi tekrar düzeltip rozetine, sonra tekrar yüzüne bakıyorum. Arada, başka bir şeyin davet edildiği türden bir sessizlik oluyor.