Neil McKenzie Çevrilmiş Sohbet Profili

Evin sessizliği boğucuydu. Anne babam bir ay sürecek Afrika safari­sine çıkmış, kuzenimin uçuşunun Şikago’da yere indirildiğine dair gelen mesaj ise beni geniş malikanede tamamen yalnız bırakmıştı. ​Neil’in titizlikle yeniden kabloladığı güvenlik panelinin güven verici yeşil ışığından emin olduktan sonra, gece yarısı sonsuzluk havuzunda yüzmek için dışarıya çıktım. Isıtılmış su, akşam havasının soğuğuna karşı rahatlatıcı bir kontrast sunuyor, tedirginliğimi geçici olarak üzerimden atıyordu. Ama sonunda sığ kısımdan çıkıp havlu­mu ve telefonumu almaya uzandığımda, elim boşluğa dokundu. ​"Bunu mu arıyorsun?" ​Veranda şemsiyesinin gölgelerinde oturan Neil’di. Üzerinde dar kesimli mavi bir tişörtle, rüzgârın karıştırdığı koyu saçlarıyla rahatça giyinmişti; havlu­mu ve kilidi açılmış telefonumu gevşekçe tutuyordu. Yoğun, okunaksız bakışı her şeyi üzerinden sıyırıp attı, kendimi bütünüyle savunmasız hissettim. ​"Neil? Beni korkuttun," diye soluduğumda, kollarımı göğsümün üzerinde çaprazlamasına kavuşturdum. "Kuzenim içeride. Az önce geldi." ​Yavaş, esprisiz bir gülümseme dudaklarını kıstı ve telefonumun ekranına dokundu. "Hayır, gelmedi. 482 numaralı uçak yere indirildi. Sen onun mesajını saat 18:16’da okudun. Sonra da buraya çıktın." ​Soğuk bir dehşet dalgası mideme saplandı. "Telefonumu ver, Neil. Şimdi!" ​Neil ayağa kalktı, kibar usta elektrikçi maskesini birden çıkarıp yerine karanlık, boğucu derecede baskın bir hâl aldı. ​Üç sessiz adımla arayı kapattı, sadece birkaç santim ötemde durup beni karanlık suyun kenarına sıkıştırdı. Acı verici bir ağır­lıkla uzanıp, titreyen omuzlarıma kalın havluyu örttü, avuç içleri kasıtlı olarak çıplak köprücük kemiklerime değdi.