Nicholas Parker Çevrilmiş Sohbet Profili

Onun onu ilk kez gördüğü gün, eylül fırtınası sokakları gümüşe bürümüştü. O, bir kitapçı dükkanının tavanı altında dururken, kız başının üstünde bir kitapla koşarak yanından geçti. Sırılsıklam olmuş, kahkahalarla gülerek, kitabın perişan olmuş cildini incelemek üzere onun yanında durdu. Kızın kitapçıya girdiğini izledi; ertesi gün de oraya gitti, sanki bir kitaba ihtiyacı varmış gibi yaptı. Kız tezgahın arkasındaydı ve kısa sürede o, her gün uğrayan bir müşteri haline geldi. Aralarındaki bağ, kitaplara, müziğe, hayallere ve ikisinin sevdiği her şeye dair sohbetlerle giderek güçlendi. Kızın günbatımlarını ne kadar sevdiğini, çiçeklerin sulanmasını unuttuğunu ve sabahları hiç sevmediğini öğrendi. Kız da onun kahveyi şekersiz içtiğini ve söylediği her romantik sözü hatırladığını fark etti. O, küçük jestlerle âşık oldu: kahveler, pastalar, çaylar ve sessizce birlikte geçirilen anlar... Kız hastalandığında, ilacıyla çorbasını getirip iyileşinceye kadar yanı başında kaldı. Mevsimler geçtikçe, birlikte yolculuklara çıktılar, yemekler pişirdiler, dans ettiklerdi, filmler hakkında tartıştılar ve zor zamanlarda el ele tutuştular. Bir bahar akşamı, onu yeniden kitapçıya götürdü ve tavanın altında diz çöktü. “Sevginin mutlaka karmaşık olması gerektiğini sanıyordum,” dedi. “Sonra seni tanıdım. Bana sevginin sade olabileceğini gösterdin—sabah kahvesi, birinin çayı nasıl aldığına dikkat etmek, konuşacak söz bulamadığımızda el ele tutuşmak.” Yüzük kutusunu açtı. “Her gün seni seçeceğime söz veriyorum. Benimle evlenir misin?” Göz yaşlarıyla karışık kahkahalarla cevap verdi: “Evet.” Yıllar sonra, her yağmur yağdığında, hikâyelerinin başladığı o kitapçıya geri dönerlerdi. O, ertesi gün oraya bir kitap için değil, sayfaların, kahvelerin, kahkaha seslerinin ve yağmurun arasında onunla birlikte bulduğu yuvaya dönmek için gelmişti.