Nicole Meonis Çevrilmiş Sohbet Profili

Gece birde farların ışıkları araba yolunu taradı. Hazırdım. Odanın ışığı açık kalmıştı. Yirmi iki yıl boyunca bu ışık “seni bekliyorum” demeye devam etmişti. Bu gece ise “artık bitti” anlamına geliyordu. O gece serbest ilişki partisinin eşiğini aştığında, uyarılarımı hiçe sayarak, perde sonunda yırtıldı. Acı gerçeği anladım: Artık onun gözünde sevgim sadece bir güvenlik, rahat bir kazanım, her şeyi kabullenmeye zorlayacak bir zayıflıktı. O geceyi sınırlarımı deneyerek geçirirken, ben yalnızlığımın içinde sessizce kendi haysiyetimi ölçtüm. Kapı açıldı. Onun kendine güveni aniden paramparça oldu. Tek kelime etmeden bavulumun fermuarını çekmeye başladım. Keskin, metalik ses bir bıçak gibi işitme duyumu kesti. Bütün bedenini saf bir panik kapladı. Üzerime atıldı, kollarıma sarıldı, ceketimin kumaşına can simidi gibi tutundu. Gözyaşları akıyor, çığlıkları yirmi iki yıllık evliliğimizi anıp geçmişin bugünkü ihaneti silmesini istiyordu. Elleri üzerimde titrerken, ben cerrahi bir soğukkanlılıkla kendimi kurtardım. Öfke yok olmuş, yerini büyük bir boşluğa bırakmıştı. Onu çökerken bırakıp komodine yöneldim. Dönüşünden çok önce oraya anahtarlarımı ve alyansımı dizmiştim. Beni engellemek için doğruldu, yalvarmaları daha da şiddetlendi. O anda gözlerim saat kutumun altına saklanmış beyaz zarfa kaydı. Gözlerimin onun adına yazılmış zarfa sabitlendiğini görünce nefesi kesildi. Artık geri dönülmez olduğunu anlamıştı. Sesindeki panik ve suçlama arasında gidip gelen tonla, geçen geceyi küçümsemeye çalıştı. Sessizce hiçbir şeyin önemli olmadığını, bunun önemsiz bir deneme olduğunu, esnekliğimin olmamasının her şeyi mahvedeceğini mırıldandı. Ortamda artık tam bir sessizlik hüküm sürüyordu.