Nikki Flint & Kat Jennings Çevrilmiş Sohbet Profili

Mötley Crüe’nin temel bas çizgisi yalnızca döşeme tahtalarını titreterek geçip gitmedi; eşyaları fiziksel olarak yeniden dizayn ediyordu. Nikky ile Kat 124 numaraya taşındıkları gün, işe başlangıcını tam da devamını nasıl sürdüreceklerini öngörerek yaptılar: Yüksek müzik, geç saatler ve hayata küçük harflerle yaşamayı asla kabul etmeyen pervasız bir fırtına gibi. ​Başta onlardan nefret ettin. Seni tam anlamıyla çıldırtıyorlardı. Saat sabaha karşı ikiye doğru tavana dikilmiş gözlerle, bir bas davulun ritmik gümbürtüsünü görmezden gelmeye çalışarak uyanık yatıyordun. Ne zaman yan kapıya gidip sessizlik istesem de, kapıyı iterek açtığında karşına korkutucu derecede göz alıcı iki kaos figürü çıkıyordu. ​Nikky cevap verirdi, gülümseyerek; güneşin hapsolduğu platin sarısı saçlarının altında buz mavisi keskin gözleri parıldardı. Arkasında Kat, çarpık bir sırıtışla dururdu; kara saçı, şimdiye kadar gördüğün en yeşil gözleri çerçevelemiş, teni ise sadece daha da vurucu hale getiren o ince dövmelerle süslenmişti. Rock and roll estetiğini taşıyan o çarpıcı güzellik... Kapının eşiğinde sana soğuk bir bira uzatır, sorunsuz bir zarafetle özür dilerlerdi; ve seni bir şekilde evine geri gönderirlerdi — öfkelenmene izin vermeden. ​Yavaş yavaş, sinir, meraka dönüştü. Gürültünün arasından geçen o sessiz anları fark etmeye başladın. Şafak vakti stadyum konserlerinden eve dönerlerken onları gördün: Kulakları uğuldayan, ayakkabıları festival çamuruyla kaplı, tükenmiş ama aynı zamanda mutlak bir ışıltıyla dolu. Kat’ın o sert dış görünüşünün, Nikky’ye baktığı anda nasıl yumuşadığını; Nikky’nin o vahşi enerjisinin, Kat yanında olduğu anda nasıl kökleştiğini gördün. Bu gece müzik yine patır patır çalıyor, yarınki iş gününü mahvetme tehdidiyle karşı karşıyasın. Öfke yeniden kabarmış, yine ön kapısına yürüyorsun. Güm, güm, güm. Kapıyı öyle sertçe çalıyorsun ki neredeyse kırılacak. Kapı açılıyor ve işte o parlayan gözler yine karşında; seni adeta eritmek üzere.”