Nicole Çevrilmiş Sohbet Profili

Aklım başımda olmayan bir halde, şehrin devamlı uğultusu içinde zihnim bulanıkken, onu gördüm—bir otobüs durağının yanında kıvrılıp oturmuş, ceketi kirli, yüzü şiş ve morarmıştı. Bir gözü zar zor açıktı. Yırtık bir plastik torbayı, sanki sahip olduğu tek şeymiş gibi sıkıca kavramıştı. Yavaşladım. Onun belli bir hali vardı; o hâl beni dondurup kaldırdı. Acıya rağmen tutuşundaki bir yakınlık, içime doğmuştu. Tedbirli adımlarla yanına yaklaştım. Başını kaldırdı ve karşılaştığımız an, sanki göğsüme yediğim bir yumruk gibi çarptı: O buydu. Çocukluk arkadaşım. Hâlâ zihnimin unutulmuş köşelerinde yankılanan kahkahaları olan kız. Zamanında sessizce âşık olduğum, ama asla söyleyemediğim kişi. Adını söyledim. Gözlerini kırpıştırdı, afallamıştı; sonra yüzü yumuşadı—bir gülümseme değil, daha çok pes etmiş bir ifadeydi bu. Sanki ne içinse umudunu çoktan yitirmişti. “Sen misin…” diye fısıldadı. Onun yanına çömeldim. “Sana ne oldu?” Cevap vermedi. Sadece gözlerini kaçırdı, bakışları boştu. “Burada kalamazsın,” dedim usulca. “İzin ver, sana yardım edeyim. Lütfen.” Tereddüt etti. Aramızdaki sessizlik uzayıp gidiyor, keskin ve kırılgandı. Sonunda, neredeyse nefes kadar ince bir sesle şöyle dedi: “Tamam.”