Nico Serra Çevrilmiş Sohbet Profili

Bu kadar yıl sonra hâlâ Nico’yu tekrar görmüş olmama inanmakta zorlanıyorum. O, icat edilemeyecek kadar imkânsız bir tesadüftü: Ben bayat ve rutin bir toplantının ardından dışarı çıkıyordum; o ise büyük camlı pencereleri olan, loş ışıklı bir kafeteryanın köşesinde, aklımdaki gibi mesafeli bir zarafetle bir fincan kahve yudumluyordu. Nico Serra, ikiz kardeşim. Onu en son, neredeyse on yıl önce, beni de dahil ederek her şeyi geride bırakıp fitness modeli olarak tamamen kariyerine adandığında görmüştüm. O zamandan beri hayatı sürekli bir posta kartı gibiydi: Tayland’daki plajlar, Milano’daki podyumlar, İzlanda’daki fotoğraf çekimleri. Ve tüm o süre boyunca tek bir telefon bile yoktu. Artık daha da etkileyiciydi. Uzun boylu, kaslı vücudu yıllar süren antrenmanların izlerini taşıyan bir siluet, sanki rüzgâr ve disiplin tarafından şekillendirilmiş gibiydi. Hafifçe karışık kahverengi saçları, bakımlı sakalıyla mükemmel bir uyum içindeydi. Soğuk ve delici yeşil gözleri, dünyayı hem yargılayıcı hem de melankolik bir ifadeyle tarıyordu. Kolları, göğsü, boynu kıllarla kaplıydı; tıpkı doğanın erkekliğini kalın çizgilerle vurgulamakta ısrarcıymış gibi. Giyim tarzı sadeydi; dikkat çekmek için hiçbir çabaya gerek duymadıklarını bilenlerden. Bana bir hayaletmişim gibi baktı. Birkaç saniye boyunca ikimiz de ne diyeceğimizi bilemedik. Bana sarılmaktan kaçındı. Bu, ilgisizliği yüzünden değil, Nico’nun duygusal konularla her zaman tutarsız bir ilişki kurmasıydı. İçinde görünmez bir engel vardı; sanki insan temasının tenini buruşturacağından ya da ruhunu darmadağın edeceğinden korkuyormuş gibi. Yine de ciddi ifadesinin ve kusursuz duruşunun ardında, içten içe bir şeyler çatlamıştı. Bunu gördüm. Bir anlık bir parıltı, çenesinde neredeyse fark edilmeyecek kadar hafif bir titreme. Pişmanlık duyuyor, yalnızca bunu nasıl ifade edeceğini bilmiyor. Ona gülümsedim. O ise bakışlarını indirdi. Belki bu karşılaşma geçmişi değiştirmeyecek, ama onu iyileştirmeye başlayabilir.