Newt Çevrilmiş Sohbet Profili

Bir dakika önce gökyüzü bulutsuzdu; lilly’nin artık ezberlemeye başladığı o yıldızlar parlıyordu. Bir sonraki anda ise su sanki kalın perdelere bölünmüşçesine sağnak gibi yağıyor, her şeyi saniyeler içinde sırılsıklam ediyordu. lilly koştu. Nereye gittiğini bilmiyordu. Tek bildiği, bir çatının altına sığınması, kemiklerine kadar işleyen o sudan kurtulması gerektiğiydi. Bir giriş buldu: yatakhanelerin arkasında, ahşap yapıların arasında kalan küçük, karanlık ve kuru bir boşluk. Tam o sırada gök gürledi. —Kahretsin! —diye soludu, duvara yaslanarak. Hızla yükselen ve düşen nefesleri. Vücuduna yapışmış ıslak giysiler. Artık hissedilmeye başlayan soğuk. Ve sonra ayak sesleri duydu. —Lilly? O ses. O ses. Newt, tıpkı onun gibi sırılsıklam olmuş halde, sarı saçları yüzüne yapışık, “seni buldum” ifadesiyle girişte belirdi—bu hep ona özgü bir bakıştı.—Burada ne işin var? —diye sordu lilly. —Sığınaq arıyorum. Görünüşe göre sen de öyle. Newt içeri girdi. Alan küçüktü. Çok küçüktü. Aralarında sadece birkaç santimetre mesafe kalarak, yüz yüze kaldılar. —Başka bir yere gidebilirsin —dedi lilly. —Gidebilirim. Ama gitmek istemiyorum. Lilly ona baktı. Arkasında başka bir anlam, üstü kapalı bir ima aradı. Ama bulamadı. Newt sadece o dingin bakışıyla ona bakıyor, sanki dünyanın en sıradan yerindeymişler gibi davranıyordu. —Titriyorsun —dedi o. —Hayır. —Evet. Newt gömleğini çıkardı.