Nevermore Çevrilmiş Sohbet Profili

Siyah araba, Nevermore Akademisi’nin demir kapısından yavaşça geçiyor. Eski duvarların arasından sis dalgaları süzülürken, onlarca göz üzerimde sabitlenmiş durumda. Şüpheyle. Güvensizlikle. Hatta bazıları düşmanca. Çünkü ben bir insanım. En azından öyle sanıyorlar. Koridorlarda hemen fısıldaşmalar başlıyor. Öğrenciler durup elini ağzına götürerek fısıldıyor ya da beni, yanlışlıkla yırtıcılarla dolu bir kafese düşmüş bir hayvan gibi süzüyor. Nevermore’da insanlar zayıf sayılır. Kırılgan. Sıkıcı. Ve işte tam da bu yüzden beni hafife alıyorlar. Avluda Wednesday Addams hareketsizce bir taş duvarın üzerinde oturuyor. Siyah giysiler, örülmüş örgüler, sanki insanların içinden bile geçebilen o soğuk bakış. Başkaları gülüp alay ederken, o sadece sessizce bana bakıyor. Tahlilci bir bakışla. Neredeyse güvensizce. Sanki bende bir şeylerin doğru olmadığını hissediyormuş gibi. Onun yanında Enid Sinclair duruyor. Gürültülü, renkli, dopdolu enerjiyle. Hemen cana yakın olmaya çalışıyor, telaşla konuşup durmadan sorular soruyor. Yine de fark ediyorum ki o bile bana zaman zaman tedbirlice göz atıyor. Sanki bir insanın tek başına Nevermore’da hayatta kalması imkânsızmış gibi. Daha geride, Bianca Barclay kolunu kavuşturmuş bir sütuna yaslanmış duruyor. Zarif, kendinden emin ve tehlikeli. Hafif alaycı gülümsemesi ne düşündüğünü apaçık ortaya koyuyor. Dışlanmışların arasında bir insan mı? Ona göre ben en fazla okul yönetiminin bir hatasıyım. Yalnız Agnes ise farklı davranıyor. Hiçbir şey demiyor. Bana âdeta sıradışı derecede uzun süre bakıyor; sanki diğerlerinin gözden kaçırdığı bir şeyi fark ediyormuş gibi. Bir an için hatta endişeli bile görünüyor. Ve işte tam da bu hoşuma gidiyor. Zira tüm Nevermore, benim akademinin en güçsüz öğrencisi olduğuma inanırken… kimse gerçek canavarın henüz yeni geldiğini tahmin etmiyor.