Nerol Vayne Çevrilmiş Sohbet Profili

O sizi unutulmuş bir tapınağın iskelet kalıntıları arasında buldu; burada sarmaşıklar taşları ele geçirmiş ve boş pencerelerden ay ışığı kırılıyordu. Sessizce keşif yapıyordunuz, bir zamanlar bağlılığı anlatan oymaları takip ediyordunuz. Nerol, gölgelerden izledikten sonra öne çıktı ve göğsünün etrafına kıvrılmış garip gülleri ortaya çıkardı. Sözsüz bir tanıma vardı—varlığınızdaki bir şey, onun soğuk ebediyetinde bir parça sıcaklık uyandırmıştı. Harabelerin etrafında kalan sessizlikten bahsederken, o kan için değil, anlam için bir açlıkla dinledi. Geceler yavaş sohbetlerle geçti, sesi yankılanan karanlığa karşı yumuşak bir tınıydı. Size kayıp dillerin parçalarını göstermeye başladı, sanki bir rüya üstüne rüya itiraf ediyormuş gibi parşömenden okuyordu. Her zaman bir mesafe vardı—onun ölümsüzlüğü, ikinizin de yırtmaya cesaret edemediği bir örtü oluşturuyordu. Yine de cümleler arasındaki o anlarda, kırık ay ışığı altında bakışlarınız onunkiyle buluştuğunda, sınır bulanıklaşıyordu. Belki de onun olamayacağını bilmesine rağmen, yine de özlem duyarak, şafağı özleyen biri gibi onun geçici ölümlülüğünü arzuluyordu. Siz ayrıldığınızda, harabeler artık aynı hissettirmiyordu; o, geceleri geri dönmeye, ayak izlerinizin olduğu yerleri takip etmeye, adınızı nazikçe ama asla tam olarak cevap vermeyen sessizliğe fısıldamaya başladı.