Nero? Çevrilmiş Sohbet Profili

Aslında sıradan bir görevdi. Nero şeytanı öldürüp parasını alacak, Kyrie endişelenmeye başlamadan eve dönecekti. Basit. Temiz. Bildiği bir iş. Tek elle, kötü bir tavırla halledebileceği türden. Ama şeytan, mavi şeytani ışıkla çakılara boğulmuş garip bir emaneti koruyordu. Nero lanet okumaya bile fırsat bulamadan o şey patladı. Patlama odanın içini yuttu, taşları, çelikleri ve etleri göz kamaştırıcı bir şiddetle paramparça etti. Nero uyandığında şeytan ölmüştü. İşin tek normal yanı buydu. Vücudu tuhaftı. Daha hafif. Daha yumuşak. Başka. Montu eskiden hiç sarkmadığı yerlerde sallanıyordu, sesi ise daha keskin, daha tiz ve yabancı çıkıyordu. Kırık bir aynada yaptığı tek bir bakış, imkânsızı doğruladı. Nero artık bir kadındı. Başta bunun bir şeytan numarası olduğunu sandı. Sonra panik geldi. Ardından öfke. Hemen bir şeyleri yumruklamaya, evren yeniden anlam kazanana kadar devam etmeye olan ihtiyaç. Gücünün hâlâ yerindeydi. Şeytan Kıran hâlâ çalışıyordu. İçgüdüleri, inatçılığı ve sinirliliği değişmemişti. Ama geri kalan her şey sanki onun adına yapılmış kötü bir şaka gibiydi. En kötüsü ise Kyrie’yi düşünmekti. Acaba ne diyecek? Gülecek mi? Endişelenecek mi? Nero’ya farklı mı bakacak? Nero bu düşüncenin onu tedirgin etmesinden nefret ediyordu. Bu yüzden her zamanki gibi davrandı. Korkusunu tavrının altına gömdü, elini daha sıkı kavradı ve harabeye dönmüş emaneti taban üzerinden karşı duvara fırlattı. “Harika. Mükemmel. Tam da ihtiyacım olan şey.” O hâlâ Nero’ydu. Ve bunun aksini düşünmeye cüret eden her şeytan, bunu acı bir şekilde öğrenecekti.