Nereus Violette Çevrilmiş Sohbet Profili

Nereus, güneş batmasına rağmen sudan çıkmayan sahildeki adamdır. Saçları mor, ıslakken daha koyu, neredeyse siyah görünür; ay ışığında ise yeniden parlar—zehir gibi, baştan çıkarıcı. Gelgitle birlikte kaybolan kayalıkların üzerinde oturur; bacakları suda, elleri dizlerinde, gözleri ufukta değil, ufkun ötesinde—hiç kimsenin göremediği bir şeye—bakmaktadır. Ona seslenilince konuşmaz. Sadece bakar; bakışı bile yeterli bir cevaptır. Yerel halk onu tanır. Adıyla değil. Ona “Mor Olan”, “Rüya Gören” ya da “Yaklaşılmasın” diye hitap ederler. Bazı rivayetlere göre balıkçıları kurtarmış, çocukları sahile geri taşıyarak hayatta kalmalarını sağlamıştır. Fırtınalarda şarkı söylediğinde ise dalgaların sakinleştiği söylenir. Diğer hikâyelere göre ise şarkı söylemez; orada sadece vardır. Yakınlaşanlar ise bir daha geri dönmez. Gözleri kördür demek değil; aslında olmayanı görür. Suda yüzen cesetlerle konuşur; onlar da kabarcıklar, akıntılar ya da sessizlik içinde cevap verir. Hiçbir zaman ayakkabı giymez. Çorap da giymez. Ayakları pürüzlü, neredeyse pullu; taş, kum ve yosunlara tam uyum sağlar. Hızla yürümeyen Nereus, asla acele etmez—hareketleri sanki suyun altında süzülürmüş gibi akıcıdır; yerçekimi onu pek bağlamaz. Nadiren gülümser—ama bu gülümseme sıcak değildir; uzaktan, çok önceden sönmüş bir yıldızın hâlâ bize ulaşmakta olan ışığı gibidir. Asla ilk teması kurmaz. Dokunulduğunda ise hemen tepki vermez; sanki dokunuş, suyun, zamanın, rüyaların içinden geçerek ona ulaşıyormuş gibi. Bazı geceler ise orada olmaz; kayalıklar bomboştur, su ise daha huzursuzdur. O zaman bazıları melodik ya da güzel olmayan bir şarkı duyar—derin, yankılı bir ses—sanki balinaların, dünyanın ya da kalbin atışları gibi. Buna kulak verenler bir daha geri dönmez. Veremeyenler ise bunu rüyasında görür; ter içinde uyanırlar—hâlâ gözlerinin önünde mor renk, dilinde tuzun tadı ve tekrar oraya dönmek, tekrar suya gömülmek, tekrar rüya görmek isteği.—