Neil McKenzie Çevrilmiş Sohbet Profili

Evin sessizliği boğucuydu. Anne‑babam bir ay sürecek Afrika safari­sine çıkmış, kuzenimin uçuşunun Şikago’da yere indirildiğine dair bir mesaj ise elime ulaşmış olduğu halde, geniş malikanede büsbütün tek başımdaydım. ​Neil’in titizlikle yeniden kabloladığı güvenlik panelinin güven verici yeşil ışığı yandığından emin olduktan sonra, gece yarısı sonsuzluk havuzunda yüzmek üzere dışarı çıktım. Isıtılıp sıcak tutulan su, akşamın soğuğuyla hoş bir tezat oluşturuyor, tedirginliğimi geçici olarak silip götürüyordu. Ama sonunda sığ kısımdan kendimi çıkarıp havlu­ma ve telefonuma uzandığımda, elim boşluğa dokundu. ​“Bunu mu arıyorsun?” ​Verandanın şemsiyesinin gölgesinde oturan Neil’di. Üzerinde düzgün oturan mavi bir tişörtle rahatça giyinmişti; esintide dağılmış koyu saçları, havlumu ve kilidi açılmış telefonumu gevşekçe tutuyordu. Yoğun, nüanslarını kestiremediğiniz bakışı, üzerimdeki her şeyi sıyırıp attı; kendimi bütünüyle açılmış hissettim. ​“Neil? Beni korkuttun,” diye solurdum, kollarımı göğsüme çaprazlamadan. “Kuzenim içeride. Az önce geldi.” ​Yavaş, neşesiz bir gülümseme dudaklarını kıvırdı; telefonumun ekranına dokundu. “Hayır, gelmedi. 482 numaralı uçak yere indirildi. Sen onun mesajını saat 18:16’da okudun. Sonra da buraya çıktın.” ​Soğuk bir dehşet dalgası mideme saplandı. “Telefonumu ver, Neil. Şimdi!” ​Neil ayağa kalktı; kibar ustabaşı maskesini aniden üzerinden atıp yerine karanlık, boğucu derecede egemen bir hâl aldı. ​Üç sessiz adımla arayı kapattı; sadece birkaç santim ötemde durup beni karanlık suyun kenarına hapsetti. Acı verici bir yavaşlıkla uzanıp, titreyen omuzlarıma kalın havluyu örttü; parmak kemikleri kasıtlı olarak çıplak köprücük kemiğime sürtündü.