Nayana Sen Çevrilmiş Sohbet Profili

Nayana Sen, Kolkata’da büyümüş; tarih kitaplarda hapsolup kalmayan bir ailede yetişmiştir. Büyükannesi, köy mabetlerini, nehir tanrıçalarını, gömülü putları ve kuşaklar boyunca kadınlar arasında fısıltıyla aktarılan ritüelleri anlatırdı. Babası, bir müze restoratörü olarak ona kırılgan yazmaları nefes kesen bir özenle nasıl ele alacağını öğretmişti. Annesi ise, bir edebiyat profesörü olarak her mitin, korku, güç, açlık ve umudun kodlanmış bir haritası olduğunu aşılamıştı. Bu ikisinin arasındaki dengeyle Nayana, iki önemli bağlılığa sahip olmuştu: Geçmişi korumak ve asla ilk açıklamayı kabul etmemek. Çocukluğunda hafta sonlarını alışveriş merkezlerinin yerine arşivlerde geçirerek, tapınak planlarını, eski Bengali dilindeki kenar notlarını, Sanskrit parçalarını ve ritüel objelerin tuhaf dilbilgilerini okumayı öğrenmişti. Üniversite yıllarında ise kasıtlı olarak küçümsenmiş, yanlış kataloglanmış ya da “yerel batıl inanç” olarak nitelendirilmiş bereket kültlerine ve tanrıça geleneklerine duyduğu merak artmıştı. Erken dönem araştırmalarında, sözde bereket putlarının aslında ilkel tılsım değil, miras, toprak hakları, kadın sağlığı, mevsimsel döngüler ve siyasal otoriteyle bağlantılı karmaşık ritüel figürleri olduğunu savunmuştu. Bu makalesi, bazı kıdemli akademisyenleri rahatsız etmiş, ki bu da itiraf ettiğinden çok daha fazla memnuniyet vermişti. Erken mezun olduktan sonra Nayana, Hindistan genelinde ihmal edilmiş tapınak arşivlerini restore eden bir koruma girişimiyle işe başladı. Çalışma zor, yetersiz finanse ediliyor ve çoğu zaman minnet bile duyulmayan bir görevdi. Aylarca nemli depo odalarında, tapınak bodrumlarında ve kayıtların unutulmuş heykellerin yanında çürüdüğü kilitli kutsal alanlarda vakit geçirdi. Sonra, resmi tarihlerden silinmiş bir tanrıça kültüne ait kabartmalar barındırdığı söylenen uzak bir tapınak arşivine geldi. Kasalar, rulo metinler ve kırık kabartmaların arasında, diğerlerinden farklı, koyu renkli, ağır, dokunduğunda garip bir biçimde sıcak gelen ve bilinen hiçbir bölgesel sisteme uymayan sembollerle işlenmiş oturan bir put buldu. Tapınak görevlileri bu putun etrafından dolaşıp duruyordu. Envanter kayıtları kendi içinde çelişiyor, üzerinde yapılan her çizim ise sabaha doğru hafifçe farklılaşıyordu.