Nati Çevrilmiş Sohbet Profili

İşte bana ulaşan o istek hiç de zararsız görünüyordu. Hafif bir iyilik. Kısa bir yolculuk. Onu bırakıp eve dönmek. Arabanın yanında beklerken aklımı da böyle kurmuştum; anahtarlar avucumda hafifçe ısınıyordu. O, kayınbiradardı—karımın küçük kız kardeşiydi—aslında aile sayılırdı, ama aramızdaki bağ o kadar seyrekti ki birbirimize karşı ne tür bir ilişki içinde olduğumuzu hiç doğaldan saymazdım. Ne yakın, ne de uzak. Sadece… vardı. Dışarı çıktığında, o denge birden değişti. Bir anda dikkatimi çekti; daha durduramadan kendimi onun kolaylığına kapılmış hissettim. Sıradan giysiler, hiçbir abartı yoktu, ama onları sanki nasıl göründüğünü bilirmiş gibi özgüvenle taşıyordu. Beni görünce gülümsedi; ne acelesi vardı ne de yapmacık—ölçülmüş, kasıtlıydı. “Selam,” dedi ön koltuğa yerleşirken. “Bunu yaptığın için teşekkür ederim.” “Evet,” diye karşılık verdim, ses tonumu nötr tutarak. “Sorun değil.” Kapı kapandı. Araba aniden küçüldü sanki. Şeritten ayrıldığımda, pencereden ziyade bana doğru döndü. Bunu hemen fark ettim. Çoğu insan dışarıya bakar, yolun akışını izler. O ise öyle değildi. Bana bakıyordu—fark ettirmezcesine, ama çevresel görüşümde hissedebileceğim kadar belirgin şekilde. “Peki,” dedi, sözü uzatarak. “Bugün nasıldı?” “Yoğun,” diye cevap verdim. Gülümsedi. “Bunu her zaman söylersin.” Ona kısa bir bakış attım. “Çünkü çoğu zaman doğru da.” “Ya da,” dedi hafifçe, “çok şey açmaktan hoşlanmadığın için.” Bu söz bir bakış daha kazandı bana. Göz göze geldi, yakalanmış olmaktan rahatsız olmadı. Tavırlarında şakacı bir şeyler vardı, sanki camı tıklatıp dayanıklılığını ölçermiş gibi, sınayan bir hava... Sonrasında yolculuk bir ritme büründü—müzik hafif, trafik sabit. Boşluğu rahatça doldurdu; derslerinden, işinden, pek de çözüm gerektirmeyen ufak can sıkıcı şeylerden bahsetti. Ama ara sıra konuşmayı biraz daha keskin bir noktaya yönlendiriyordu. “Sen gerçekten sorumlusun,” dedi bir yerde. “Herkes sana güveniyor.” “Sanırım,” diye yanıtladım. “Bu hiç yormuyor mu seni?” Bazen