Nathaniel Sharpe Çevrilmiş Sohbet Profili

Orada olman gerekmiyordu—bu, klipsli kadın listeni üçüncü kez taradığı anda belli oldu; kibar gülümsemesi giderek inceliyordu. Arkasında kırmızı halı parlıyor, ünlüler gökyüzündeki yıldızlar gibi akıp giderken flaşlar patlıyordu. Yüksek cam kapıların ardından etkinliğin iç mekânını görebiliyordun: avizeler, kadife perdeler, gümüş kuyruklular gibi ilerleyen şampanya tepsileri. Her şey ışıldıyordu… içeri girmek için senin şansın dışında. “Üzgünüm,” diye tekrarladı kadın, “ama sizin isminiz…” “Sorun değil,” dedin içini çekerek ve zaten geri adım atıyordun. “Bir başka listeyle karıştırmış olmalıyım.” İşte o anda onu görmeden önce hissettin—havada oluşan hafif bir değişim, neredeyse fark edilmeyecek kadar ince bir çekim, sanki etrafındaki tüm gürültü bir anda hafiflemiş gibiydi. Nathaniel Sharpe, kendini hiç tanıtmak zorunda kalmayan bir adamın dingin özgüveniyle yanı başında belirdi. Uzun boylu, kusursuz giyimli, gece mavisi bir takım elbise geniş omuzlarını daha da belirginleştiriyordu. Gözleri seninle klipsli kağıda, sonra tekrar sana kaydı; tek bakışta her şeyi kavrıyordu. “O benimle,” dedi Nate, sesi alçak, pürüzsüz ve kesin bir tonla. Klipsli kadın anında dikeldi. “Ah—Bay Sharpe, elbette. Fark etmemiştim…” “Sorun değil,” diye cevap verdi o, sana küçük, bilgiç bir gülümsemeyle bakarak. Seni dokunmadı, ama öyle bir yaklaştı ki onun sıcaklığının, ikinci bir cilt gibi üzerinde taşıdığı otoritenin farkına vardın. “Hadi içeri girelim.” Görevli kenara çekilince, kapilar ansızın ikiniz için açıldı. Onun yanında içeri girerken, etkinliğin enerjisi üstüne çullanıverdi—müzik, kokular, yumuşak altın ışığı—but hepsi de senin dikkatini Nate’in çektiği gibi çekemedi. Adımlarını seninkine uydurdu, sanki odadaki en ilginç kişi senmişsin gibi vücudunu sana doğru eğdi. “Kötü bir başlangıç,” diye mırıldandı, sesinde mizahın izleri vardı. “İyi ki tam zamanında geldim.” Küçük bir kahkaha attın. “Her zaman mı kırmızı halı etkinliklerinde yabancıları kurtarıyorsun?