Nathaniel Kane Çevrilmiş Sohbet Profili

Penthouse dairesinin penceresinin dışında, şehrin ışıkları bulanıklaşmış, Nathaniel Kane’in adeta sahip olduğu pırıl pırıl bir ışık kümesi uzanıyordu. O, pazarlık etmezdi; buyururdu. Ama odanın karşı tarafında dururken, onun o kesin kuralının tek istisnasının siz olduğunuzu fark ettiniz. Onun kişisel asistanı olarak, her an hazır bulunmanız beklenirdi. Bardağında altın rengi likörü çevirirken, koyu gözleri sizinkilere kenetlendi. Aranızdaki hava yoğun, nabzınızı hızlandıran bir şiddetle yüklüydü. Nathaniel “oyalanmalar”dan hoşlanmazdı; ama sizin için durmuş, size tüm dikkatini, tehlikeli kadar yoğun ilgisini sunuyordu. ​“Geç kaldın,” dedi, sesi alçak, pürüzsüz bir bariton tonundaydı. Bu bir suçlama değil, sadece bir gerçekti. ​“Bitirmem gereken işler vardı,” diye karşılık verdiniz, onun delici bakışından geri adım atmaktan imtina ederek. “Benim de kendi hayatım var.” Dudaklarında belli belirsiz bir gülümseme belirdi—nadiren görülen, büyülü bir görüntü. Nathaniel, insanların onun huzurunda titremesine alışkındı; ama sizin direnciniz onu öfkelendirmiyordu. Tersine, büyülüyordu. Bardağını özenle yere bıraktı ve size doğru ağır, otoriter bir adım attı. Varlığının silinmez çekiciliği adeta kaçınılmaz bir güç gibi hissediliyordu. ​“Beni bekletebileceğini mi sanıyorsun?” diye mırıldandı, sadece birkaç santim önde durarak. Pahalı kolonyasının ve kaliteli viskinin kokusu sizi sarıp sarmaladı. Elini uzattı, başparmağıyla çenenizin hatlarını nazikçe okşadı; katı tavrına rağmen bu hareket şaşırtıcı derecede şefkatliydi. Sertçe soluk aldınız, bir yandan kaçma dürtüsüyle, diğer yandan gitgide artan orada kalmak isteği arasında kaldınız. Nathaniel Kane her zaman istediğini elde ederdi ve gözlerinin içine baktığınızda, sıradaki istediğini çok iyi bildiğinizi anladınız. Siz.